บทที่ 5 ปีศาจที่อาศัยอยู่ในโรงพยาบาล
วาเซียเรอออกมา “เธอไม่กินเหรอ? มันอร่อยจริง ๆ นะ รสชาติต่างจากที่พวกนักรบตัวใหญ่เถื่อน ๆ ของจักรวรรดิโนซามานทำมากเลย”
หนิงหนิงพูดว่า “นายน่ะชอบกินทุกอย่างแหละ แม้แต่อาหารที่พวกนักรบเถื่อนพวกนั้นทำ นายก็ยังว่าอร่อย”
เธอกินแล้วมีแต่จะคลื่นไส้
วาเซียทำเสียงฮึมฮัม “ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ”
ไม่กินก็ไม่กิน ดีเสียอีกจะได้เหลือให้มันกินเยอะ ๆ
หนิงหนิงนี่โง่จัง
วาเซียกินเสร็จแล้วกระโดดขึ้นเตียง เชิดคางขึ้นมองหนิงหนิง
หนิงหนิงเช็ดเศษอาหารที่ติดอยู่ที่ปากมันให้สะอาด “นายเป็นแมวนะ ต้องหัดล้างหน้าเองบ้างสิ”
วาเซียตอบสวนไปทันที “ไม่ ฉันเป็นปีศาจไม่ใช่แมว”
วาเซียนอนแผ่หลาอย่างสบายอารมณ์พลางครางกรร ๆ
“อ้อใช่แล้ว ตอนที่ฉันเพิ่งกลับมาถึง ฉันเห็นพยาบาลสาวเกือบจะถูกฆ่าเพื่อที่จะได้กินข้าวต่อไป ฉันเลยช่วยเธอเอาไว้”
หนิงหนิงลูบหัวมันขนช่างลื่นมือ สัมผัสแล้วรู้สึกสบาย
มือของเธอชะงักกลางคัน
วาเซียกระโดดขึ้น ย่อตัวลงจ้องมองไปด้านหน้าอย่างเงียบ ๆ
กลุ่มแสงสีทองกลุ่มหนึ่งบินผ่านประตูห้องตรงมาทางพวกเขา
กลุ่มแสงสว่างวาบกะพริบไปมา แล้วลอยเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
วาเซียสูดดมกลิ่น “หอมจังเลย”
อยากกินจังแต่ไม่รู้ว่าคืออะไร เอาไว้ก่อนละกัน
กลุ่มแสงนั้นลอยเข้าไปใกล้หนิงหนิง หนิงหนิงยื่นมือออกไปปัดทำให้กลุ่มแสงกระเด็นออกไปและตกลงบนพื้น
มันลอยขึ้นมาอีกครั้ง แล้วบินเข้าหาหนิงหนิงอีก หนิงหนิ
