งยื่นมือออกไปปัดอีกครั้ง มันก็ถูกปัดกระเด็นออกไปอีกแต่มันก็ลอยขึ้นมาใหม่
เหตุการณ์เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
วาเซียหรี่ตามองรู้สึกสงสารจนทนดูไม่ได้ กลุ่มแสงดวงน้อยช่างน่าสงสารเหลือเกิน
หนิงหนิงเกลียดแสงสว่างที่สุด
หนิงหนิงตีกลุ่มแสงออกไปอีกครั้ง กลุ่มแสงตกลงบนพื้นมันลุกขึ้นมาอีกครั้ง เดินไปทางหนิงหนิงได้แค่สองก้าวแล้วก็หยุด แสงกะพริบสองสามทีก่อนจะบินไปยังประตูที่อยู่ในทิศทางตรงข้าม
วาเซียกระโดดลงจากเตียง “จะไปไหนน่ะ?”
หนิงหนิงก็ตามไปด้วย
กลุ่มแสงเล็ก ๆ ออกจากห้องผู้ป่วย มุ่งหน้าไปทางซ้ายล่องลอยผ่านระเบียงทางเดินที่มืดสนิท
ชั้นนี้เงียบมาก
กลุ่มแสงเล็กๆ ล่องลอยไปจนถึงช่องบันได เลี้ยวหนึ่งครั้งแล้วล่องลอยเข้าไปในประตูบันไดสีเทาทึมที่อยู่ด้านข้าง
วาเซียเดินนำหน้า หนิงหนิงตามหลังไป
แสงไฟในบันไดสว่างไม่มากนัก
หนิงหนิงเคยนอนฟังเสียงจากเตียง ทุกวันในโรงพยาบาลมักจะมีคนเล่าเรื่องผี
ที่นี่มีบรรยากาศน่าขนลุกเหมือนในเรื่องผี
แปลกที่ว่าหนิงหนิงไม่เคยเห็นผีในโรงพยาบาลเลย ทั้งที่เป็นพื้นที่ที่น่าจะมีผีเยอะ
กลุ่มแสงเล็ก ๆ หยุดอยู่ที่ประตูบันไดชั้นสิบสาม
ประตูชั้นสิบสามปิดลง
ด้านหน้ามีป้ายติดอยู่
[กำลังก่อสร้าง ห้ามผ่าน]
กลุ่มแสงดวงเล็กลอดผ่านประตูไปโดยตรง
ร่างของวาเซียกลายเป็นหมอกสีดำแล้วลอดผ่านประตูไปเช่นกัน
หนิงหนิงลองบิดลูกบิดประตู ประตูก็เปิดออก
เธอวิ่งตามวาเซียไป
ชั้นนี้เงียบกว่าชั้นอื่นในห้องผู้ป
