พูดอย่างจนใจ
หนิงหนิงพยักหน้า เธอเลื่อนจานอาหารบนโต๊ะไปด้านข้างเพื่อเปิดพื้นที่ว่างบนโต๊ะครึ่งหนึ่ง แล้วให้หลินเค่อวางมือลงบนลูกแก้วคริสตัล
“แค่นี้เหรอ? ไม่ต้องมีปูผ้าโต๊ะหรือวาดวงเวทมนตร์อะไรหน่อยเหรอ?” หลินเค่อถาม
หนิงหนิงตอบ “ไม่ต้องหรอก”
เสร็จแล้ว เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ มันคงเป็นเรื่องหลอกลวงสินะ
หลินเค่อวางมือลงบนลูกแก้วคริสตัล
หนิงหนิง “หลับตาสิ”
หลินเค่อเชื่อฟังและหลับตาลง หนิงหนิงยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ ถอดกำไลข้อมือออกแล้วโยนเบา ๆ ลงบนลูกแก้วคริสตัล
กลายร่างเป็นงูเล็ก ๆ ลอยอยู่กลางอากาศ งูตัวน้อยตกลงมาข้างมือของหลินเค่อ มันแลบลิ้นสีแดงฉาน อ้าปากงับนิ้วที่อยู่ข้าง ๆ
หลินเค่อรู้สึกเจ็บแปลบที่ปลายนิ้ว เธอลืมตาขึ้นและสะบัดมือตรงที่เจ็บมีจุดแดงเล็ก ๆ ปรากฏอยู่
หนิงหนิงจ้องมองลูกแก้วคริสตัล หยดเลือดสีแดงสดค่อย ๆ หยดลงภายในลูกแก้ว รอบ ๆ กวางน้อยมีหมอกสีแดงแผ่กระจาย หิมะกลายเป็นสีแดงเหมือนเลือด
ลูกแก้วคริสตัลใสค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง กวางน้อยเริ่มหายไป
หลินเค่อพยายามทำตามหนิงหนิง แต่เธอมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากกวางน้อย
หลินเค่อ “ฉันเพิ่งลืมตาขึ้นมา นี่เราล้มเหลวแล้วใช่ไหม?”
หนิงหนิงจ้องลูกแก้วคริสตัลอย่างเคร่งเครียด พร้อมทำสัญญาณให้เงียบ
ในความแดงขุ่นมัวค่อย ๆ ปรากฏสีดำแทรกขึ้นมา
ในความดำเหล่านั้น มีร่องรอยบางอย่างซ่อนอยู่อย่างเลือนราง
หนิงหนิงหลับตาลง
“ฉันเพิ่งเห็นมันเมื่อกี้นี้”
“มีเส
