ียงมากมาย พวกเขากำลังทะเลาะกัน”
“ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่ง ร่างทั้งร่างของเขาดำสนิทผมยาวปิดบังดวงตา แต่มันไม่อาจปิดบังจิตวิญญาณที่เต็มไปด้วยความแค้นของเขาได้ เขาซุ่มซ่อนตัวอยู่เหมือนงูพิษ รอคอยโอกาส หมอกลงจนมีเสียงกรีดร้องผู้คนต่างหวาดกลัว เมื่อหมอกจางหายเขาถือมีดอยู่ในมือ ที่เท้าของเขามีคนนอนอยู่หลายคนเลือดไหลออกมาจากร่างของพวกเขา เลือดสีแดงสดกระจายไปทั่วย้อมข้าวร้อน ๆ ที่ยังกินไม่ทันเสร็จให้กลายเป็นสีแดง”
เสียงของหนิงหนิงกลายเป็นเสียงที่ว่างเปล่า ราวกับดังมาจากที่ไกล ๆ
หลินเค่อดึงชุดพยาบาลของเธอ รู้สึกหนาวเล็กน้อย
“คนที่นอนอยู่ เจ็บปวด ไม่ยอมรับและเคียดแค้น”
“ฉันเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งในนั้น”
หนิงหนิงลืมตาขึ้นใบหน้าซีดขาวผิดปกติ ดวงตาดำสนิทลึกจนมองไม่เห็นก้น เธอจ้องมองหลินเค่อแล้วพูดอย่างช้า ๆ ว่า “หลินเค่อ คุณกำลังจะตายในไม่ช้านี้”
หัวใจของหลินเค่อจมดิ่งลงทันที เธอถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ เธอยังคงหวาดผวาจึงตบหน้าอกเบา ๆ
หนิงหนิงในสภาพแบบนี้ดูน่ากลัวจริง ๆ
ถ้าเธอจะหลอกใครสักคนในสภาพแบบนี้ คนคนนั้นคงถูกเธอหลอกได้จริง ๆ
“มันไม่ใช่เรื่องตลกนะ อย่าพูดเล่นแบบนี้อีก”
หนิงหนิงเก็บลูกแก้วคริสตัลลงในกล่อง “ฉันไม่ได้พูดเล่น จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เรื่องของคุณ ไม่เชื่อก็ตายมันเรื่องง่าย ๆ แค่นั้นเอง”
คำพูดนี้ฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่
หลินเค่อไม่ค่อยพอใจนัก เธอหัวเราะเยาะและถา
