ป้าจะเก็บไว้อย่างดีเลย” คุณหวังพับกระดาษใส่กระเป๋า
ก่อนจากกัน ซู่เป่า พลันเอ่ยประโยคที่ทำให้คุณหวังต้องชะงัก “คุณป้าคะ… คนเราควรมองข้ามในสิ่งที่ควรปล่อยผ่าน แต่ในสิ่งที่ ‘ไม่ควรมองข้าม’ ป้าต้องคิดให้ชัดเจนนะคะ!”
สิ้นเสียงเจื้อยแจ้ว เด็กน้อยก็โบกมือแล้วกระโดดโลดเต้นจากไปด้วยความร่าเริง
ในจังหวะนั้นเอง มีชายสองคนเดินตามมาจากระยะไกลพลางตะโกนเรียกเสียงดัง
“ซู่เป่า! วิ่งไปไหนมาลูก?”
“อยู่นี่ค่ะ! หนูอยู่ตรงนี้เอง!” เด็กน้อยรีบตะโกนขานรับในทันที
คุณหวังมองตามแผ่นหลังของเด็กหญิงตัวน้อยไปด้วยความงุนงงครู่หนึ่ง ก่อนก้มหน้าก้าวเดินต่อไป แต่น้องชายของเธอกลับยังคงยืนนิ่งค้างอยู่จุดเดิม แววตาพลันส่องประกายวาววับราวับกำลังตื่นเต้น
สุสานประจำตระกูลตั้งตระหง่านอยู่ไกล ๆ แห่งนั้น ช่างดูหรูหราและสง่างามยิ่งนัก…
แถมยังดูคุ้นตาอย่างประหลาด
นี่มัน… ไม่ใช่สุสานตระกูลซูที่พนักงานขายเพิ่งเอาภาพถ่ายให้ดูเมื่อครู่หรอกหรือ?!
เมื่อคิดได้ดังนั้น น้องชายของคุณหวังก็รีบวิ่งหน้าตั้งตามไปหาพี่สาว แล้วคว้ากระดาษใบเล็กในมือเธอไปทันที…
