บ่อย ๆ ด้วยหรือเปล่าคะ?”
คุณหวังชะงักไปเล็กน้อย มองใบหน้ากลมป้อมอันแสนจริงจังขัดกับวัยจนอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “เอ๊ะ? หนูทายถูกเป๊ะเลยนะเนี่ย!”
ความจริงเธอไม่ได้ประหลาดใจนัก เพราะรอยคล้ำใต้ตาเธอนั้นชัดเจนจนใครเห็นก็ต้องทัก
ซู่เป่านับนิ้วต่อพลางเตือนด้วยน้ำเสียงขรึม ๆ “ป้าคะ อย่านอนดึกนักเลยนะคะ มันทำให้หยินหยางผิดสมดุล โชคร้ายจะถามหาเอาได้ง่าย ๆ แถมยังเสี่ยงต่อการถูกผีจ้องเล่นงานด้วยนะ!”
“จ้ะ ๆ ขอบใจมากนะจ๊ะหนูน้อย!” ความหม่นหมองในใจของคุณหวังมลายหายไปในพริบตาเพราะความเอ็นดู
ซู่เป่าล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสัตว์เลี้ยง หยิบสมุดเล่มเล็กกับปากกาเน้นข้อความสีเหลืองสดออกมา “ป้าคะ ขอเบอร์ติดต่อไว้หน่อยได้ไหมคะ?”
หญิงสาวไม่เคยถูกเด็กตัวแค่นี้ขอเบอร์มาก่อน จึงยอมรับสมุดมาเขียนชื่อและเบอร์โทรศัพท์ให้ด้วยความนึกสนุก ซู่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ แก้มใสเริ่มแดงระเรื่อ
“เพราะว่า… เพราะซู่เป่าชอบคุณป้าค่ะ” เเธอหลบตาเพราะโกหกเลยรู้สึกเขิน
“ขอบคุณนะ ป้าก็ชอบหนูเหมือนกันจ้ะ” คุณหวังนึกว่าเด็กน้อยเขินอายจึงลูบจุกผมของเธอเบา ๆ
หญิงสาวยื่นสมุดคืนให้ซู่เป่าซึ่งจำชื่อได้เพียงคำว่า ‘หวัง’ เท่านั้น
เด็กน้อยวาดเขียนอะไรยึกยือลงในสมุดครู่หนึ่งก่อนฉีกกระดาษส่งให้ “ป้าคะ หนูชื่อซู่เป่าค่ะ นี่เบอร์โทรศัพท์ของหนูนะ!”
บนกระดาษใบนั้นมีรูปนกกับเต่าวาดไว้อย่างทุลักทุเล พร้อมตัวเลข 1 และ 0 เรียงกันเป็นพรืดดูสับสน
“ขอบคุณมากจ้ะ
