มันจะดูลำบากเอาได้”
“นายก็ไปกู้ธนาคารเองสิ” คุณหวังขมวดคิ้วมุ่น
“กู้ก็ต้องเสียดอกเบี้ยสิพี่! เหมือนเอาเงินไปให้ธนาคารฟรี ๆ เลยนะ” เขาเถียงคอเป็นเอ็น
คุณหวังยกมือนวดขมับอย่างระเหี่ยใจ “ไว้ค่อยว่ากันเถอะ ตอนนี้อาการพ่อยังไม่นิ่ง ไม่รู้ว่าต้องทำเคมีบำบัดอีกกี่รอบ เงินส่วนนี้ต้องสำรองไว้ก่อน”
พูดจบเธอก็เร่งฝีเท้าเดินหนีไปทันที ทิ้งให้น้องชายเดินตามหลังมาด้วยความไม่พอใจ
คุณหวังเดินลัดเลาะไปตามทางเดินในสุสานชิงซานอันโอ่อ่า เธอไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่แต่แรก จนกระทั่งวันที่พ่อของเธอนำแผ่นพับกลับมาและเอ่ยเปรย ๆ
ว่าไม่ได้อยากซื้อ… แต่เธอก็รู้ดีว่านั่นคือความปรารถนาสุดท้ายของท่าน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งค่ารักษาพยาบาลและเงินดาวน์บ้านให้น้องชาย ล้วนเป็นเงินที่เธอกลั่นมาจากหยาดเหงื่อแรงงาน จนเกือบจะทำให้ชีวิตคู่ของเธอพังทลาย เธอเหนื่อยล้าจนอยากทรุดตัวลงร้องไห้เสียตรงนั้น
ทว่าในจังหวะนั้นเอง เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีดำน่ารักก็วิ่งมาชนเธอเข้าโดยบังเอิญ
คุณหวังรีบประคองเด็กคนนั้นไว้ “เจ็บไหมลูก?”
ซู่เป่าเอียงคอจ้องมองคุณป้าตรงหน้า ใต้ดวงตาของป้าคนนี้หมองคล้ำหนัก รอบกายมีไอมรณะวนเวียน แม้ไม่มีผีสิงร่าง แต่กลับมีกลิ่นอายของปิศาจร้ายติดตามตัวมา ซึ่งแสดงว่าคนใกล้ชิดของป้าต้องมีสิ่งที่มองไม่เห็นเกาะติดอยู่อย่างแน่นอน!
เด็กน้อยขยับนิ้วทำท่าคำนวณประหนึ่งซินแสมืออาชีพ “ป้าคะ ปกติป้าทำงานหนักมากเลยใช่ไหม? อดนอน
