ความเหลือเชื่อ “แม่ปีนขึ้นมาบนนี้ได้อย่างไรครับ!”
‘หญิงชราที่เพิ่งฟื้นไข้และลุกเดินได้ไม่นาน กลับปีนป่ายขึ้นมาสูงถึงเพียงนี้ มันสมเหตุสมผลที่ไหนกัน!’
คุณนายซูหัวเราะเหี้ยมเกรียม “พวกแกยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ? หืม? ซู่เป่า อายุแค่นิดเดียว แต่พวกแกกลับกล้าพายัยหนูขึ้นมานอนตากลมบนหลังคาเนี่ยนะ!”
ซู่เป่าถูกปลุกด้วยเสียงเอะอะของคุณยาย ทว่าดวงตายังปิดสนิทไม่ตื่นเต็มที่
ขณะนี้เพิ่งจะหกโมงกว่า ๆ ซึ่งปกติเป็นเวลาที่เธอกำลังหลับฝันดี เจ้าตัวน้อยจึงยังมีอาการงัวเงียหนักมาก
“ชนแก้ววว!!” เด็กน้อยเหยียดแขนเล็ก ๆ ออกไปพลางละเมอเสียงอู้อี้ “คุณลุงใหญ่… ซู่เป่า ขอเหล้าอีกแก้วนะคะ!”
พูดจบเธอก็ปรือตาขึ้นมองคุณยายซูตรงหน้าด้วยความงุนงง
‘อ้าว… คุณยายก็มาด้วยเหรอคะ?’
เจ้าตัวน้อยเนื้อนุ่มซุกกายเข้าไปในอ้อมอกของคุณยาย พลางงึมงำอ้อนด้วยเสียงอ่อนหวานสองสามประโยค แล้วก็ชิงหลับต่อทันที
หญิงชราก้มหน้าลง สีหน้าเคร่งขรึมจนดูไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเต็มไปด้วยความโกรธซึ่งกำลังเก็บกดไว้
เหล่าคุณลุงทั้งหลายต่างพากันเหงื่อตก
‘แย่แล้ว! คราวนี้จบเห่ของจริง!’
ซูอิงเอ๋อร์ค่อย ๆ ย่องอย่างแผ่วเบา ในมือถือรองเท้าแตะเตรียมเผ่นเป็นคนแรก ฝ่ายคุณลุงใหญ่ยังคงรักษามาดนิ่งเรียบเฉย แกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเตรียมเดินตามออกไปเนียน ๆ
ทว่าเสียงเย็นยะเยือกของคุณนายตระกูลซูกลับดังขึ้น “ทุกคนหยุดอยู่กับที่!”
“……”
ส
