คุณลุงใหญ่ คุณลุงรอง คุณลุงสี่ คุณลุงห้า และคุณลุงเล็กขา~ กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอคะ!”
โดยทฤษฎีแล้ว การวิดพื้นพันครั้งอาจใช้เวลาไม่นานนักสำหรับนักกีฬา ทว่าเหล่าคุณลุงที่ทำแบบขาดช่วงเพราะความเหนื่อยล้า กลับต้องใช้เวลาเต็ม ๆ ถึงสองชั่วโมง
ชาตินี้พวกเขาคงเข็ดขยาดกับการออกกำลังกายไปอีกนาน
ยามเห็นซู่เป่าทักทาย พวกเขาแทบไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขนขึ้นโบกตอบ
เสี่ยวอู่ยืนอยู่บนราวระเบียงพร้อมกับส่ายหัวนับเลขกวนประสาท “เก้าร้อยเก้าสิบแปด… เก้าร้อยเก้าสิบเก้า… แปดร้อย! แปดร้อยหนึ่ง… แปดร้อยสอง…”
ซู่เป่าสวมรองเท้าแล้ววิ่งตึง ๆ ลงบันไดไปหาบรรดาคุณลุงที่สนามหญ้า ซูอี้เชินพยายามเค้นยิ้มตรงมุมปากอย่างยากลำบาก “ซู่เป่า ตื่นเช้าเชียว?”
ซู่เป่าเงยหน้ามองท้องฟ้า “ไม่เช้าแล้วนะคะ พระอาทิตย์ขึ้นตั้งสูงแล้ว คุณลุงใหญ่กำลังออกกำลังกายเหรอคะ?”
“ใช่แล้ว… ลุงกำลังเผาผลาญไขมันสร้างรูปร่างอย่างเข้มข้นเลยล่ะ” ซูโล่วมองฟ้าด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่อยากขยับนิ้วแม้เพียงเซนติเมตรเดียว
ส่วนซูอิงเอ๋อร์ถกเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหน้า “กล้ามท้องแปดแพ็คของลุงแข็งแกร่งขึ้นแล้วนะ”
ซูอี้เชินพึมพำ “ลุงคงต้องงดเข้าห้องผ่าตัดไปอีกหลายวันเลยทีเดียว”
‘โชคดีที่เขาลาพักร้อนไว้ห้าวัน ไม่อย่างนั้นมือที่สั่นพั่บ ๆ แบบนี้คงได้ทำคนไข้สะดุ้งกันทั้งโรงพยาบาล’
ซู่เป่าได้ยินว่าเหล่าลุง ๆ ตื่นเช้ามาออกกำลังกายก็รู้สึกตื่นเต้นมาก “ซู่เป่า ก็อยากทำด้วยค่
