ะ!”
“คุณลุงใหญ่ คุณลุงรอง คุณลุงสี่ คุณลุงห้า และคุณลุงเล็ก มาออกกำลังกายกับ ซู่เป่า เร็วค่ะ!” เธอโบกไม้โบกมือพลางส่งเสียงเชียร์ “ซ้าย ซ้าย ขวา ขวา หมุนตัว… ไป ๆ ๆ!”
พวกลุง ๆ ทุกคนถึงกับร่างกายแข็งทื่อทันที!
เจ้าตัวเล็กกระโดดเต้นท่ากระต่ายน้อยที่เรียนจากโรงเรียนอนุบาล พอหันกลับมาเห็นพวกลุง ๆ ยังคงนอนแอ้งแม้ง เธอก็ออกคำสั่งเสียงใสทันที “คุณลุงใหญ่ ลุกขึ้นมาเร็วค่ะ!”
“คุณลุงรอง อย่าขี้เกียจสิคะ!”
“คุณลุงสี่ คุณลุงห้า ไม่อนุญาตให้นอนต่อนะ!”
“คุณลุงเล็ก ทำท่าไม่ถูกนะคะ ก้นต้องส่ายแบบนี้ค่ะ!”
มู่กุยฝานเดินกลับมาจากด้านนอกด้วยท่าทางสดชื่นแจ่มใส แววตาของเขาฉายรอยยิ้มจาง ๆ เขายื่นมือใหญ่ไปอุ้มเจ้าตัวน้อยเนื้อนุ่มขึ้นมากอด “กินอะไรมาหรือยัง หืม?”
ซู่เป่ากอดคอมู่กุยฝานแน่น “คุณพ่อคะ พวกเรากำลังออกกำลังกายกันอยู่ ต้องทำให้เสร็จก่อนถึงจะไปกินข้าวได้นะคะ!”
มู่กุยฝานช้อนตามองซูอีเฉินและน้องชายคนอื่น ๆ พลางแกล้งถามลูกกสาว “แล้วที่โรงเรียนอนุบาล เขาให้กินข้าวก่อนออกกำลังกาย หรือออกกำลังกายก่อนกินข้าวล่ะ?”
ซู่เป่าอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนตอบ “กินข้าวก่อนค่อยออกกำลังกายค่ะ”
มู่กุยฝานหัวเราะเบา ๆ “ถูกต้องแล้ว ไปเถอะ ไปกินข้าวก่อนดีกว่า”
เจ้าตัวเล็กถูกพ่อแท้ ๆ หลอกล่อด้วยความแนบเนียน เธอจึงพยักหน้าแล้วหันไปบอกลุง ๆ “คุณลุงใหญ่ คุณลุงรอง คุณลุงสี่ คุณลุงห้า และคุณลุงเล็ก ไปกินข้าวก่อนนะคะ!”
เหล่าคุณลุงพากันถ
