บกันอีกครั้ง ใครจะทำใจยอมจากไปได้ลง?
ได้แต่เสียดายว่าค่ำคืนอันแสนยาวนานนี้
ดวงจันทร์ไม่อาจแขวนอยู่บนท้องฟ้าให้เนิ่นนานกว่าที่เป็นอยู่ได้…
ในที่สุดทั้งเหล้าและขนมก็เกลี้ยงหมดแล้ว พี่น้องหลายคนยังคงนอนเรียงรายกันบนหลังคาด้วยความอาลัยอาวรณ์ พูดคุยเรื่องราวเรื่อยเปื่อยสัพเพเหระที่ไม่ได้ทำมาเนิ่นนาน
แม้วันหน้าจะมีดวงดาวนับพันพราวระยับเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบเท่าแสงจันทร์อันเจิดจ้าของคืนนี้ได้เลย… เพราะหลังจากนี้ พวกเขาคงไม่มีโอกาสได้รวมตัวกันเช่นนี้อีกแล้ว
มุมมืดตรงหัวบันได มีร่างสูงโปร่งยืนพิงผนังอยู่เงียบ ๆ
มู่กุยฝานเฝ้ามองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง
เขามองดูหญิงสาวคนหนึ่ง ยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ขณะเธอกำลังเล่าเรื่องราวสมัยเด็กด้วยความมีชีวิตชีวา แม้เธอจะมีดวงหน้าอ่อนโยนราวกับคุณหนูผู้สูงศักดิ์ แต่ในแววตากลับซ่อนความซุกซนเอาไว้ไม่มิด
ที่แท้นิสัยส่วนใหญ่ของซู่เป่า ก็ล้วนสืบทอดมาจากซูจิ่นอวี้นี่เอง…
สำหรับมู่กุยฝานแล้ว ก่อนหน้านี้ สำหรับมู่กุยฝานแล้ว ซูจิ่นอวี้เป็นเพียงเงางามในภาพถ่าย เป็นเพียงแม่ของเด็กน้อยที่เขารักเท่านั้น ทว่าในยามนี้ เธอกลับเริ่มมีตัวตนและมีชีวิตขึ้นมาในสายตาของเขาจริง ๆ
และนั่นทำให้เขาสามารถจดจำเธอได้ขึ้นใจ… ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ดียิ่ง
มู่กุยฝานมองซู่เป่าที่เมาแล้วหลับสนิท สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดจะเข้าไปอุ้มเธอออกมา
เขาไม่อยากรบกวนการพบปะของพี่น้องตระกูลซ
