ื่องโภชนาการจนมีของโปรดหลายอย่างก็ทานไม่ได้ ทว่าตอนนี้เธอทานได้แล้ว ไม่ว่าจะปรารถนาสิ่งใด เขาพร้อมบุกน้ำลุยไฟเพื่อหามาให้เธอ
ซูจิ่นอวี้ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนร่ายยาว “ฉันอยากกินไอศกรีมทอดกรอบ รวงผึ้งย่าง บะหมี่กุ้งหกตัว… แล้วก็แซลมอนดิบด้วย! ที่สำคัญพี่สี่ต้องลงมือทำเองนะคะ”
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความผูกพัน ยังคงชอบออดอ้อนพึ่งพาพี่ชายเหมือนสมัยเด็ก ๆ
ซูโล่วหัวเราะเบา ๆ แม้ดวงตาจะเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา เขาเอื้อมมือไปแตะจมูกเธอด้วยความเอ็นดู “ตั้งใจจะแกล้งพี่ใช่ไหม?”
นอกจากอาหารสามอย่างแรก แซลมอนดิบคงเป็นสิ่งที่เธอฝังใจอยากทานมานานแล้ว
เพราะแซลมอนดิบอาจมีปรสิต คนปกติทานบ้างคงไม่เป็นไร แต่ยามนั้นเธอกำลังรักษาด้วยเคมีบำบัด หากไม่ระวังเพียงนิดเดียวอาจเกิดการติดเชื้อรุนแรงได้
แซลมอนดิบจึงเป็นเมนูที่เธอเคยอ้อนวอนขอหลายต่อหลายครั้งทว่ากลับไม่เคยได้ลิ้มลอง ทั้งหมดนั้นคงเป็นความอยากรู้อยากลองตามประสาเธอนั่นแหละ!
เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต ซูโล่วก็รู้สึกเศร้าใจ คนที่ได้รับความรักล้นเหลือมักกล้าเอาแต่ใจ
“แล้วพี่จะทำไหมคะ? ถ้าพี่ไม่ทำ ฉันจะไปอ้อนให้พี่ใหญ่ทำแทนนะ” ซูจิ่นอวี้ยิ้มประจบเหมือนเก่า
“ทำสิ พรุ่งนี้ไม่ไปทำงานแล้ว พรุ่งนี้จะทำให้กินนะ” ซูโล่วรีบรับคำทันที
“เยี่ยมเลย! ซู่เป่าจ๊ะ พรุ่งนี้พวกเรามีของอร่อยกินกันแล้วนะ!”ซูจิ่นอวี้ดีใจยกใหญ่
ซู่เป่าซึ่งยังตื่นไม่เต็มตาแสดงสีหน้างุนงง
‘ไอศกรีมทอดกร
