ตาโต อุทานออกมา “พี่สี่! นี่พี่ไปที่ไหนมาหรือเปล่าเนี่ย? โอ้โห ถึงขั้นพาผีสาวสวยกลับบ้านมาด้วยเลยเหรอ?”
เบื้องหลังของซูโล่ว มีวิญญาณสาวตนหนึ่งยืนเบียดเสียดอยู่ เธอสวมเสื้อตัวสั้นรัดรูปปักลายดอกบัว คลุมด้วยผ้าคลุมสีชมพูบางเบา เท้าเปลือยเปล่าเรียวงามราวกับหยกสลัก
“แม่เจ้า… นี่มันผีหญิงงามชัด ๆ”
‘สวยมาก… สวยจนขนาดเธอที่เป็นผู้หญิงด้วยกันยังรู้สึกใจสั่น’
ผีสาวบิดเอวคอดกิ่วพลางชำเลืองมองซูจิ่นอวี้แล้วหัวเราะคิกคัก “น้องสาวจ๋า อย่ามาขัดขวางฉันเลยนะ ฉันหมายตาพี่สี่ของเธอเอาไว้แล้ว”
“ไม่มีทาง! ฉันไม่ขวางแน่นอน พี่สี่ฉันโสดสนิทมาตั้งยี่สิบแปดปีแล้ว ตราบใดที่เขายังไม่ตาย เธอจะจัดหนักแค่ไหนก็เชิญเลย!” ซูจิ่นอวี้รีบโบกมือ
“?”
ซูจิ่นอวี้กระแอมไอแก้เขิน “เอ่อ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฮ่า ๆ ๆ แค่เห็นพี่ชายตัวเองเป็นโสดเหงาหงอยมานานก็นึกสงสารน่ะ”
“พี่ชอบน้องสาวที่คุยง่ายแบบเธอที่สุดเลย อยากตามพี่ไปทำอะไรสนุก ๆ ไหมจ๊ะ?” ผีสาวเจ้าเล่ห์ยิ้มกริ่ม
“เห็นฉันเป็นผีประเภทนั้นหรือไง? นั่นมันพี่ชายแท้ ๆ ของฉันนะ!” ซูจิ่นอวี้ถลึงตาใส่ผีสาว
ผีราคะกลอกตาอย่างเซ็ง ๆ “ฉันไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นสักหน่อย เธอดูสิ… ตรงระเบียงทางเดินห้องที่สองนั่น มีผู้ชายอีกคนนึงที่ทั้งสูงทั้งหล่อระเบิดไปเลยนะ”
“คนนั้นไม่สนุกหรอกจ้ะ นั่นน่ะพ่อของลูกสาวฉันเอง เห็นหน้ากันจนเบื่อไม่มีความตื่นเต้นหลงเหลืออยู่แล้ว!” ซูจิ่นอวี้รีบโบกมื
