่น มือน้อยตบหลังซูจิ่นอวี้เบา ๆ ราวกับกำลังปลอบประโลม “ไม่เป็นไรนะคะ ซู่เป่าจะอยู่เคียงข้างแม่เสมอ… ไม่ต้องกลัวนะคะ”
ซูจิ่นอวี้รู้สึกปวดร้าวลึกไปถึงขั้วหัวใจ
‘เธอรู้ดีว่าลูกสาวของเธอคือยมทูตตัวน้อย บางทีในอีกร้อยหรือสองร้อยปีข้างหน้า’
‘ซู่เป่าอาจจะนั่งอยู่ในตำหนักยมโลก มองดูการเวียนว่ายตายเกิดอย่างสงบ’
‘หรือซู่เป่าอาจจะมองเห็นว่าเธอไปเกิดใหม่ที่ไหน เป็นใคร ผ่านวัฏสงสารไปทุกภพชาติ’
‘ทว่าตัวเธอในตอนนั้น… จะจำไม่ได้อีกแล้วว่าเคยมีลูกสาว ชื่อซู่เป่า’
ซูจิ่นอวี้กอดซู่เป่าไว้แน่นส่งเสียงตอบรับในลำคอ เธอพยายามคลี่ยิ้มให้ลูกสาว “วันนี้คุณยายทำอะไรอร่อย ๆ ไว้บ้างจ๊ะ?”
“หนูเก็บของอร่อยไว้ให้คุณแม่หมดเลยนะ! มีดอกถั่งเช่ากับซี่โครงหมูนึ่ง ซี่โครงแกะย่าง แกงกะหรี่เนื้อวัว แล้วก็กุ้งมังกรนึ่งกระเทียมด้วยค่ะ…” ซู่เป่ารีบจูงมือคุณแม่ลงไปชั้นล่างทันที ระหว่างที่เจ้าตัวเล็กกำลังไล่เรียงเมนูโปรดอยู่นั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพูดเร็วเกินไปหรือมัวแต่จินตนาการตามภาพอาหารจนน้ำลายสอ
จู่ ๆ น้ำลายใสก็หยดแหมะลงมาอย่างเสียอาการ
ซูจิ่นอวี้เห็นภาพนั้นก็ถึงกับกลั้นขำไว้ไม่อยู่
‘ลูกสาวของเธอช่างน่ารักจริง ๆ เธอตั้งใจจะบันทึกภาพนี้ไว้ในใจ..’.
‘และจะพยายามจำทุกรายละเอียดเอาไว้ให้ได้ตลอดไป…’
*
ณ กองถ่าย ซูโล่วและทีมงานเพิ่งเสร็จสิ้นการทำงานหลังจากเร่งถ่ายทำตามตารางเวลา เหล่านักแสดงสมทบทยอยกันเดินทางกลับ แต่ว่ายังคงมีบาง
