นานตะโกนขึ้นด้วยความตื่นเต้น “คัท! สุดยอดมาก! พวกคุณทั้งสามคนระเบิดอารมณ์พุ่งกันหมดเลย!”
“ชีชี ฉากที่เธอเพิ่มเข้ามาน่ะดีมาก! ตามนิสัยของนางเอกแล้ว มันควรเป็นแบบนี้แหละ!”
กู้ชีชีหัวเราะในใจ เมื่อครู่เธอยังอยู่ในบทบาท จึงต้องแสร้งทำเป็นเจ็บจนขยับเขยื้อนไม่ได้เพื่อจำกัดอารมณ์ของตัวเองไว้ แต่ตอนนี้ผู้กำกับสั่งหยุดแล้ว มีหรือ เธอจะยอมทนอยู่นิ่ง
เธอกำลังใช้ความคิดหาข้ออ้างในการตบกลับอีกสักฉาด เมื่อครู่โจวอวี่ตบเธอไปสองที แต่เธอเพิ่งได้เอาคืนไปแค่ทีเดียว ยังเหลืออีกหนึ่งฝ่ามือที่ยังค้างคาใจจนทนไม่ได้เลยจริง ๆ!
แย่ไปกว่านั้น โจวอวี่ยังตีเนียนเดินเข้ามาหาเพื่อเสนอข้ออ้างให้ตัวเอง “อุ๊ย… พี่ชีชีคะ เมื่อกี้ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ! พอดีฉันเข้าถึงบทบาทมากไปหน่อยจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่…”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง กู้ชีชีก็สืบเท้าขึ้นไปข้างหน้าพร้อมกับเงื้อมือขึ้นฟาดลงไปเต็มแรง!
เพียะ!!!
เสียงตบดังสนั่นหวั่นไหวรอบสอง ทำเอาซู่เป่าซึ่งกำลังนั่งลุ้นฉากฉีกร่างด้วยใจระทึกถึงกับอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนตาค้างไปเลย
“พี่ชีชี… ทำไม… ทำไมพี่ต้องตบหนูด้วยล่ะคะ? เมื่อกี้หนูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ… พี่โกรธหนูใช่ไหมคะ? หนูขอโทษค่ะ เป็นเพราะหนูอินกับบทมากไปหน่อย…” โจวอวี่ยืนกุมแก้มตัวเองน้ำตาคลอเบ้า
กู้ชีชีแสร้งทำเป็นยืนงงงวยครู่หนึ่ง ราวกับเพิ่งได้สติกลับคืนร่าง
จากนั้นเธอก็อุทานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกสุดขีด “ตายแล้ว! นี่ฉันทำอะไ
