ซู่เป่านิ่งงันพลางจ้องไปทางด้านหลังของคุณปู่เต่าอยู่นานสองนาน ราวกับกำลังพยายามอ่านรหัสลับที่สลักอยู่บนนั้น
ซูอีเฉินเห็นท่าทางจริงจังของหลานสาวจึงย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ แล้วเอ่ยถามด้วยความเอ็นดู “จ้องขนาดนี้ มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”
ซู่เป่าขยับนิ้วป้อม ๆ ชี้ไปที่กระดองเต่า ก่อนเงยหน้าขึ้นบอกด้วยน้ำเสียงใสซื่อแต่ทว่าจริงจัง “ข้างบนบอกว่า… กำลังจะมีคนมาท้าแข่งกับซู่เป่าเรื่องแข่งทำป้ายหลุมค่ะ!”
“…”
ซูอีเฉินถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาทำได้เพียงลอบถอนหายใจในใจพลางคิดว่า…
‘ไอ้เจ้ามุกตลกเรื่อง หลุมศพนี่ เมื่อไหร่จะจบลงเสียทีนะ?’
วินาทีถัดมา ซู่เป่าก็เก็บคุณปู่เต่าเข้าที่แล้ววิ่งกลับเข้าบ้านไป สำหรับเด็กน้อยผู้มองโลกในแง่ดี อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจให้วุ่นวาย “ลุงใหญ่รีบหน่อยนะคะ คุณยายรอให้ลุงกลับไปทานน้ำชายามบ่ายด้วยกันอยู่ค่ะ!”
“…”
ใกล้ถึงวันที่สิบสี่เดือนเจ็ด หลังผ่านเทศกาลชีซี เดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรามักให้ความรู้สึกบางอย่างที่บรรยายไม่ถูก ซู่เป่าตั้งใจทำถุงหอมสมุนไพรแจกทุกคน ของซูอีเฉินเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ของคุณพ่อเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ของคุณยายเป็นรูปหัวใจ ส่วนของพี่หานหานและคนอื่น ๆ เป็นรูปดาว
ถุงหอมที่เหลือซู่เป่าฝากให้ซูอีเฉินช่วยส่งไปให้ซูเยว่เฟยและพี่ชายคนอื่น ๆ
“ยังมีของคุณลุงสี่ด้วยนะ…” ซู่เป่าถือถุงหอมทรงกลมวิ่งไปห้องของคุณยาย “คุณยายคะ ไปหาคุณลุงสี
