่ที่กองถ่ายกันเถอะ?”
ลุงสี่เพิ่งบอกเมื่อไม่กี่วันก่อนว่าเขากลับมาแล้ว ตอนนี้ปักหลักถ่ายทำอยู่ในเขตตัวเมือง
คุณนายเฒ่าซูเหลือบมองเวลา เห็นว่าวันนี้ไม่มีธุระอะไรจึงพยักหน้าตกลง “ได้จ้ะ”
‘…จะว่าไป เธอก็ยังไม่เคยไปเยี่ยมลูกชายที่กองถ่ายเลยสักครั้ง!’
คุณนายเฒ่าเอ่ยด้วยความกระตือรือร้น “รอยายเดี๋ยวนะจ๊ะ ขอเวลาเปลี่ยนชุดหน่อย เราจะไปทำให้ลุงสี่ของหนูขายหน้าไม่ได้!”
‘ในฐานะแม่ของซูเปอร์สตาร์ชื่อดังเชียวนะ’
‘อย่างไรเสียก็ต้องแต่งตัวให้ดูสง่าเหมือนราชินี!’
ซู่เป่ารีบวิ่งกลับห้องตัวเองทันที “อืม ๆ ๆ ต้องไม่ทำให้ลุงสี่ขายหน้าเด็ดขาดเลย!”
เด็กน้อยเปิดบานตู้เสื้อผ้าออกกว้าง พลางกวาดสายตามองเหล่าชุดกระโปรงเจ้าหญิงหลากสีสันแขวนเรียงรายอัดแน่นอยู่ภายใน “ชุดนี้ดีไหมนะ… หรือจะเป็นชุดนี้ดี หรือว่าชุดนั้นจะเข้ากว่า!”
เธอยืนหมุนตัวไปมาหน้าตู้ ก่อนหันไปขอความเห็นจากคู่หู “เสี่ยวอู่ ช่วยซู่เป่าเลือกหน่อยสิ ชุดไหนสวยที่สุด?”
เสี่ยวอู่กระพือปีกบินโฉบไปเกาะบนไม้แขวนเสื้อตัวหนึ่ง มันจ้องมองชุดกระโปรงสีเขียวสดใสตาเป็นมัน พลางใช้จะงอยปากดึงรั้งชายผ้าไว้แน่นแล้วตะโกนเชียร์ “หากอยากให้ชีวิตราบรื่น บนหัวก็ต้องมีสีเขียวแต้มบ้าง! สีเขียวสิ! สีเขียวดีที่สุด!”
“ตกลง!” เธอคว้าชุดสีเขียวตัวนั้นมาใส่ทันที พอกลัดกระดุมเรียบร้อยก็ไปรื้อโต๊ะเครื่องแป้งต่อ จนพบกิ๊บติดผมรูปต้นไม้เล็ก ๆ สีเขียวคู่หนึ่ง เธอจัดการติดมันไว้บนหัว
