บทที่ 261 คำขอขมาที่ไร้ค่า
ซู่เป่าจ้องมองเป้ยเฉินอวี่ด้วยสายตาเวทนา
‘คุณป้าคนนี้คงล้มป่วยมานานจนสมองเลอะเลือนไปหมดแล้ว’
ในเมื่อเธอเป็นแก้วตาดวงใจของลุงใหญ่ แถมหลักฐานในมือนี้เธอก็เป็นคนหามาเอง ยังไงเสียลุงใหญ่ย่อมต้องถือหางข้างเธอแน่นอน แล้วเหตุใดคุณป้าคนนี้ถึงยังกล้าบากหน้าไปขอให้ลุงใหญ่ช่วยอีก?
“หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ เลิกแสดงละครตบตาได้แล้ว!” ซูเหอเวิ่นเค้นเสียงหัวเราะเย็นชา
“คนหน้าซื่อใจคด! น่าขยะแขยงที่สุด!” หานหานเชิดหน้าขึ้นพลางตะโกนสำทับ
ซูจื่อซียืนกอดอกนิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ฝ่ายเป้ยเฉินอวี่นอกจากร่ำไห้ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้อีก เธอเอาแต่ส่ายหน้าไปมา “ไม่ใช่… ไม่ใช่หนูจริง ๆ…”
ทว่าเมื่อเห็นซูอีเฉินยืนดูเหตุการณ์ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ไร้ซึ่งวี่แววจะยื่นมือเข้าช่วย หัวใจของเด็กสาวพลันรู้สึกราวกับถูกบีบเค้นจนแหลกลาญ
เมื่อห้าปีก่อน เขาเคยช่วยเธอไว้ไม่ใช่หรือ?
เขาเคยหยิบยื่นเงินทองเพราะทำใจดูเธอตายไม่ได้ แล้วเหตุใดวันนี้เขาถึงเพิกเฉย…
ทั้งที่ตอนนี้เธอก็น่าสงสารไม่ต่างจากเดิมสักนิด!
“พี่อีเฉินคะ…” เป้ยเฉินอวี่ยังคงอ้อนวอนอย่างไม่ยอมแพ้
“ทำกรรมสิ่งใดไว้ ย่อมต้องได้รับผลกรรมนั้นตอบสนอง” ซูอีเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
คำพูดนั้นแทงใจเป้ยเฉินอวี่ยิ่งกว่าคำด่าทอนับสิบประโยคเสียอีก เธอยังจำได้ดี ยามที่ซูจิ่นอวี้นอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ไม่ว่าอีกฝ่ายต้องการสิ่งใด เขามักตาม
