บทที่ 259 การบูชาของเป้ยเฉินอวี่
ซูเหอเวิ่น ซูจื่อซี และหานหาน เด็กน้อยทั้งสามต่างพากันจ้องมองซู่เป่าด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ใบหน้าของแต่ละคนเต็มเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใสจนปิดไม่มิด
ภาพเบื้องหน้าคือวิญญาณใบหน้าที่ถูกซู่เป่าเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้า ต่อให้มันจะดิ้นรนขัดขืนเพียงใดก็ไม่อาจหลุดพ้น ได้แต่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน
ซู่เป่าขยับนิ้วก่อนตะโกนสั่งเสียงต่ำ “ลูกไฟเพลิง ออกมา!”
ลูกไฟเพลิง?
ซูเหอเวิ่นงุนงงไปชั่วขณะ แต่วินาทีถัดมาเขากลับต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นลูกไฟพุ่งวาบออกมาจากปลายนิ้วของน้องสาว ก่อนแผดเผาใบหน้าประหลาดนั้นจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
“!!!”
‘นี่มัน… ไฟวิญญาณของจริงนี่นา!’
หานหานยืนอ้าปากค้างพลางนึกทบทวน…
‘ฉากที่เพิ่งเกิดขึ้นนี้ เธอคล้ายจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน!’
ความทรงจำย้อนกลับไปในคืนที่แม่ของเธอถูกคุณย่าไล่ออกจากบ้าน วันนั้นเธอนั่งร้องไห้อยู่ในห้องเพียงลำพัง จู่ ๆ ก็มีผีร้ายปีนข้ามหน้าต่างเข้ามาจนเธอต้องมุดหนีลงไปใต้ผ้าห่มด้วยความหวาดกลัว
ทว่าในจังหวะที่ผีนั่นกำลังจะกระชากผ้าห่มออก ซู่เป่าก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับพึมพำถ้อยคำประหลาด แล้วโยนลูกไฟเพลิงเข้าใส่จนผีร้ายเตลิดหนีไป…
“ผี… มันคือผีจริง ๆ ด้วย!” ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ หานหานเข้าใจทุกอย่างทะลุปรุโปร่งในทันที! ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้ฝันไป ไม่ได้ละเมอไปเอง แต่เธอเห็นผีเข้าจริง ๆ และครั้งนี้เธอก็เห็นมันอีกครั้ง
