!
ช่างน่าเหลือเชื่อที่ความลับนี้ถูกทิ้งไว้ตั้งนาน จนเพิ่งมากระจ่างแจ้งเอาป่านนี้
หานหานร้องอุทาน “โอ้โฮ!” ก่อนกระโจนเข้าหาซูจื่อซีแล้วกระโดดขึ้นไปขี่คอพี่ชาย
“???”
‘น้องสาวเขาไปเอาแรงมาจากไหน ถึงได้กระโดดขึ้นมาสูงขนาดนี้!’
“ปล่อยนะ!” ซูจื่อซีเดินโซเซพลางพยายามแกะมือหานหานออก “ฉะ… ฉันจะ… ถูกรัดคอตายอยู่แล้ว!”
ซูเหอเวิ่นหันไปพบหานหานกำลังขี่คอซูจื่อซีจนพี่ชายคนรองแลบลิ้นปลิ้นตาด้วยความอึดอัด ภาพโกลาหลนั้นยิ่งทำให้เขาเสียขวัญจนต้องยึดเข็มขัดของซูอีเฉินไว้แน่นไม่ยอมคลาย ส่งผลให้สถานการณ์รอบตัววุ่นวายอยู่พักใหญ่
ซู่เป่าอาศัยช่วงเวลานั้นสะบัดปลายนิ้วส่งลูกไฟเพลิงออกไปต่อเนื่อง แผดเผาใบหน้าส่วนที่เหลือให้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลี เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นอันแสนดื้อรั้นดังก้องไปทั่วห้อง ก่อนค่อย ๆ ดับสูญไป
“เรียบร้อยแล้วค่ะ!” ซู่เป่าตบมือเบา ๆ พลางยื่นมือออกไปดึงเข็มทิศและตาข่ายกักวิญญาณกลับมาไว้กับตัว
ซูอีเฉินรีบเข้าไปประคองซูจื่อซีที่ทำท่าจะล้มพับ พร้อมกับอุ้มหานหานลงจากคอพี่ชาย
ซูจื่อซีทรุดลงบนพื้น หานหานเองก็ขาอ่อนแรงจนร่วงลงไปนั่งกองอยู่ข้าง ๆ จะเหลือก็เพียงซูเหอเวิ่นที่ยังเกาะเข็มขัดอาใหญ่ไว้แน่นเป็นตังเม
เด็กทั้งสามคนต่างตกอยู่ในอาการขวัญหนีดีฝ่อพลางมองซู่เป่าอย่างอึ้ง ๆ
‘น้องสาวของพวกเขา… ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!’
“พวก… พวกมันตายสนิทแล้วใช่ไหม?” ซูเหอเวิ่นถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด
