ัวไปมาราวกับเวทนา “คำโบราณว่าไว้… ร่วมทุกข์ร่วมสุข ก้าก้าก้า!”
ความวุ่นวายทั้งหมดจบลงด้วยการที่คุณนายเฒ่าสัญญาว่าจะซื้อเตียงน้ำของจริงให้ซู่เป่า แต่เพื่อความปลอดภัยจึงสั่งห้ามเล่นตอนกลางคืนเพราะกลัวจะหนาวเกินไป
ซู่เป่าได้รับบทเรียนล้ำค่าจากเหตุการณ์นี้ว่า…
ทำผิดต้องถูกทำโทษ คุณพ่อมาก็ช่วยไม่ได้
ลุงใหญ่มาก็ไม่รอด คนที่มีอำนาจสูงสุดในบ้านหลังนี้คือ คุณยาย
จะแหย่ใครก็ได้ แต่อย่าไปหาเรื่องคุณยายเด็ดขาด อืม!
ซูจิ่นอวี้มองภาพความโกลาหลอันแสนอบอุ่นตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม มันเต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะอย่างที่เคยถวิลหา… น่าเสียดายเพียงอย่างเดียว คือเธอไม่อาจเข้าไปมีส่วนร่วมกับพวกเขาได้อีกแล้ว
วันนี้เป็นวันแรกของการปิดเทอมฤดูร้อน กว่าจะถึงเทศกาลจงหยวนในวันที่สิบสี่เดือนกรกฎาคม ก็เหลือเวลาอีกไม่ถึงสองเดือนแล้ว
ซูจิ่นอวี้ลังเลมาตลอดว่าจะไปปรากฏกายให้คุณแม่เห็นอีกครั้งดีหรือไม่ หรือควรใช้เวลาอยู่กับพวกเขาต่ออีกสักพัก…
เธอปรารถนาจะบอกลาให้ดี ทว่าลึก ๆ ก็หวาดกลัวว่าการกลับมาพบกันเพียงชั่วคราว ซึ่งจะทำให้คุณแม่ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการพรากจากกันอีกหน ชีวิตที่เพิ่งสงบสุขได้ไม่นาน อาจต้องพังทลายลงอีกครั้ง
“บางที… เป็นแบบนี้อาจจะดีที่สุดแล้ว” ซูจิ่นอวี้พึมพำกับตนเอง
ยิ่งเห็นตระกูลซูมีความสุขมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ควรเข้าไปแทรกแซงมากเท่านั้น หญิงสาวจึงได้แต่ผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อย ๆ
