บทที่ 250 ทำเตียงน้ำให้น้องสาว
พูดตามตรง ฝีมือการทำอาหารของคุณนายซูผู้เฒ่านั้นไม่ได้แย่เลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นอาหารคาวหรือของหวาน รสชาตินั้นล้วนยอดเยี่ยมไม่ด้อยไปกว่าร้านอาหารระดับห้าดาว ทว่าปัญหามันอยู่ที่ความถี่…
หญิงชราเริ่มทำอาหารเช้าตอนเจ็ดแปดโมงเช้า พอสิบโมงก็จัดของว่างตามมาติด ๆ เที่ยงตรงก็ได้เวลาข้าวเที่ยง บ่ายสามโมงเป็นน้ำชายามบ่ายพร้อมขนมหวาน หกโมงเย็นต้องกินมื้อค่ำ และหลังอาหารยังมีชาผลไม้กับโจ๊กบำรุงสุขภาพรออยู่อีก ยิ่งไปกว่านั้นก่อนนอนเธอยังอุตส่าห์ถามทิ้งท้ายว่า “รับมื้อดึกไหมจ๊ะ?”
ใครจะไปทนไหว!
ซู่เป่าตอนที่เพิ่งมาถึงตระกูลซูนั้นผอมแห้งมาก แต่ว่าตอนนี้ใบหน้าจิ้มลิ้มเริ่มมีแก้มนุ่มนิ่มน่าหยิก มือเล็ก ๆ ก็อวบอิ่มขึ้นตามไปด้วย เวลาอุ้มยังรู้สึกได้ถึงความนุ่มนิ่มไปทั้งตัว
ถ้าไม่ใช่เพราะมู่กุยฝานออกไปวิ่งและออกกำลังกายทุกวัน กล้ามเนื้อที่เคยภาคภูมิใจคงจะกลายเป็นพุงเรียบๆ ไปเสียแล้ว
ซูอีเฉินรีบต่อสายโทรศัพท์ออกไป “ชวี่เซี่ยง เอาเอกสารโครงการใหม่ของบริษัทมาให้ฉันที่บ้านหน่อย… อ้อ ใช่ พาเกาหยวนหางมาด้วยนะ”
ชวี่เซี่ยงวางสายด้วยสีหน้างุนงง เขาเดินกลับไปทางห้องทำงานประธาน และพบพนักงานกลุ่มหนึ่งกำลังรุมล้อมอยู่หน้าประตูแอบดูอะไรบางอย่าง
“ดูอะไรกัน? แยกย้ายไปทำงานได้แล้ว!” ชวี่เซี่ยงดุเสียงขรึม ทุกคนแตกฮือแยกย้ายกันไปทันที ต่างคนต่างแสร้งทำเป็นยุ่ง บ้างพิมพ์เอกสาร บ้างชงกาแฟ บ
