่าจึงวิ่งออกไปอีกครั้ง
ไม่นานนัก ซูจื่อซีก็ถูกลากตัวมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง “แค่ห้องของเธอเอง จะมีอะไรให้น่าตื่นเต้นนักหนา เด็กน้อยจริง ๆ เลยพวกนายเนี่ย!”
แต่ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับเตียงนอน…ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
‘โอ้โห เตียงนี่มันแปลกชะมัด!’
“เป็นยังไงคะ สนุกไหม?” ซู่เป่าเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น
“อืม… ก็งั้น ๆ แหละ ธรรมดามาก” ซูจื่อซีทำท่าลังเลพร้อมกับรักษาท่าทีของตัวเองไปด้วย
“เดี๋ยวหนูไปเรียกพี่เหอเหวินมาด้วยดีกว่า!” ซู่เป่าวิ่งออกไปข้างนอกห้องอีกครั้ง
ซูเหอเหวินเดินเข้ามาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เขามองดูแก๊งเด็ก ๆ ที่นอนเรียงแถวกันอยู่บนเตียงด้วยสายตาเย็นชา เด็กหนุ่มเอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง พลางทำท่าทางเหมือนจะหมดความอดทน “พวกนายนี่มันเด็กน้อยจริง ๆ”
“พี่ชายมาลองดูสิคะ สนุกมาก ๆ เลยนะ!” ซู่เป่ากวักมือเรียก
“สนุกจริง ๆ นะพี่!” หานหานช่วยเสริมพลางกระโดดโลดเต้นอยู่บนที่นอน
“ไม่ลองหรอก ไร้สาระ” ซูเหอเหวินยังคงวางท่าเฉยเมย เด็กหนุ่มหันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่ทันใดนั้นกลับมีเสียงหัวเราะดังลั่นมาจากด้านหลัง! ตามมาด้วยเสียงอุทานด้วยความตกใจสารพัด
“โอ๊ย!”
“ว้าย!”
“ช่วยด้วย!”
เมื่อเขาหันกลับไปมอง ก็ถึงกับต้องกระตุกมุมปากออกมาทันที
