สบายจังเลยค่ะ!” ซู่เป่าหัวเราะชอบใจ
“ใช่ไหมล่ะ เหมือนเรานอนอยู่บนผิวน้ำเลย”
ทั้งคู่รู้สึกสนุกจนหยุดไม่อยู่ ซู่เป่ารีบวิ่งออกไปข้างนอก “หนูจะไปตามพี่หานหานมาเล่นด้วย!”
ทางด้าน ซูหานหานที่เพิ่งฝืนคัดลายมือเสร็จไปสองหน้าแทบลืมตาไม่ขึ้น “คุณพ่อคะ หนูง่วงจังเลย”
ซูจื่อหลินไม่สะทกสะท้าน “พ่อจะตรวจดู ถ้าเขียนผิดต้องคัดใหม่ทั้งหมด…”
แต่ยังพูดไม่ทันจบ ซู่เป่าก็โผล่หัวเข้ามา “พี่หานหานทำการบ้านเสร็จหรือยังคะ? หนูมีอะไรสนุก ๆ จะให้ดูละ!”
“เสร็จแล้ว! ไปกันเถอะ!” หานหานโยนปากกาทิ้งทันที
“…” เขาจ้องมองปากกาที่ยังกลิ้งหล้าอยู่บนโต๊ะสลับกับแผ่นหลังของลูกสาวที่วิ่งหายลับไปอย่างรวดเร็ว มุมปากกระตุกแรง มือที่กำลังจะเอื้อมไปตรวจสมุดคัดลายมือชะงักค้างกลางอากาศ
หานหานจูงมือซู่เป่าวิ่งออกไปอย่างว่องไว “มีอะไรสนุกเหรอ?”
พอไม่ต้องทำการบ้าน เธอก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา!
ซู่เป่าพาพี่สาวขึ้นไปบนเตียงพลางตบที่นอนเบา ๆ “พี่รีบนอนลงมาเร็วเข้า!”
หานหานล้มตัวลงนอนด้วยความสงสัย ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น “เตียงมันขยับได้ด้วย! นุ่ม ๆ เย็น ๆ สบายสุด ๆ เลย!”
ซู่เป่าหัวเราะคิกคัก “ไม่ใช่เตียงขยับหรอกค่ะ นี่คือเตียงน้ำ! ข้างในนั้นมีน้ำอยู่เต็มเลย” หานหานไม่คิดว่าจะมีของพรรค์นี้อยู่จริง การได้นอนหลับบนน้ำนี่มันสนุกจริงๆ นะ!
เหล่าเด็ก ๆ ต่างพากันตื่นเต้นสนุกสนานกันใหญ่
“เดี๋ยวหนูจะไปเรียกพี่จื่อซีมาด้วย!” ซู่เป
