บทที่ 242 ดีใจเร็วเกินไป
ซู่เป่าพยักหน้าเข้าใจ จ้องมองวิญญาณจอมเก๊กตรงหน้า “มิน่าล่ะ… ทั้งขอบตาและริมฝีปากถึงได้ดำสนิทขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นเพราะความซวยมันเข้าสิงนี่เอง”
ไอ้หนุ่มดวงซวยรีบแก้ตัวทันควัน “นี่มันแฟชั่นแนวหลุดโลกต่างหาก ยัยหนูอย่างเธอจะไปเข้าใจอะไร!”
ซู่เป่าขมวดคิ้วสงสัย หลุดโลก? คืออะไรอีกล่ะ?
รสนิยมของวิญญาณรุ่นเก่านี่ ช่างประหลาดล้ำจนเด็กน้อยตามไม่ทันจริง ๆ
“นายตั้งใจทำให้เหวยหว่านขวัญเสียเพื่อล่อให้พวกเรามาที่นี่ใช่ไหม?” จี้ฉางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจับผิด
“ก็… ก็ไม่เชิงหรอก ผมแค่ไม่ชอบขี้หน้ายัยนั่นเป็นการส่วนตัว…” ผีดวงซวยอ้อมแอ้มตอบ
“นายถูกจองจำอยู่ในคุกนี้มาตั้งนาน แต่กลับไม่เคยลงมือเลยสักครั้ง ทว่าพอซู่เป่ามาเยี่ยมเหวยหว่านเมื่อวานปุ๊บ ก็เกิดนึกเกลียดเธอขึ้นมาปั๊บทันทีเนี่ยนะ?” จี้ฉางแค่นหัวเราะ
เมื่อเห็นว่าคำลวงถูกมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ไอ้หนุ่มโชคร้ายจึงคอตกและยอมรับสารภาพในที่สุด
ความจริงแล้วเขาถูกกักขังอยู่ที่นี่มาเกือบยี่สิบปี แม้จะฝึกฝนจนกลายเป็นผีร้ายได้สำเร็จ แต่ก็ยังไร้ปัญญาจะหนีออกไปสู่โลกภายนอก มีนักโทษผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเข้ามามากมาย แต่กลับไม่มีใครมีดวงชะตาเข้ากับเขาได้เลยสักคน
ครั้งหนึ่งตอนเขาเพิ่งกลายเป็นผีร้ายใหม่ ๆ เขาหัวเราะร่าด้วยความดีใจพร้อมปีนกำแพง หวังหนีออกไป แต่กลับถูกตาข่ายไฟฟ้าช็อตจนร่างไหม้เกรียมร่วงกราวลงมา พอจะแอบออกทางประตูใหญ่ ก็ดันถู
