กสุนัขดำเฝ้าคุกไล่กวดจนต้องวิ่งวนรอบสนามถึงห้ารอบ!
“ผมใช้เวลาสิบปีกว่าจะกลายเป็นผีร้าย… แต่ต้องใช้เวลาอีกตั้งเจ็ดปีเพื่อหาทางออกจากคุกบ้านี่!”
หลายครั้ง เขาพยายามจะก้าวพ้นประตู มักมีอุปสรรคประหลาด ๆ ผลักไสให้เขากลับมาจุดเดิมเสมอ ช่างเป็นโชคชะตาที่อาภัพเหลือเกิน
“เมื่อวานผมเห็นพวกคุณมา… ผมดีใจจนเนื้อเต้น แอบตามไปเงียบ ๆ เพราะคิดว่าในที่สุดวันแห่งอิสรภาพก็มาถึง…”
ใครจะไปคาดคิดว่ายังไม่ทันพ้นหน้าคุก ก็มีคุณยายจากชนบทมาเยี่ยมลูกชายพร้อมหิ้วกระสอบใส่ไก่ตัวผู้มาด้วย ไก่ตัวนั้นดันดิ้นหลุดออกมาจิกหัวเขาจนกระเจิงกลับเข้ามาข้างในตามเดิม!
“คุณเป็นผีร้ายแท้ ๆ แต่ยังกลัวไก่ด้วยเหรอคะ?” ซู่เป่างุนงง
“ไก่ตัวผู้มีพลังหยางแรงกล้าจะตายไป!” เจ้าผีดวงซวยหน้ามุ่ย
“จริงเหรอคะ?” ซู่เป่ายังคงคลางแคลงใจ
ไอ้หนุ่มโชคร้ายรีบยกมือลูบผมหน้าม้าพร้อมสะบัดไปมา ก่อนเอ่ยอ้ำอึ้ง “แน่นอนสิ… เรื่องแบบนี้หลอกกันได้ที่ไหน” เขาไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าจริง ๆ แล้วเขาน่ะขี้ขลาดจนขึ้นสมอง
เมื่อเห็นซู่เป่าทำท่าซักไซ้ต่อ เขาจึงรีบตัดบท “สรุปแล้วพวกคุณจะพาผมออกไปจากที่นี่ได้ไหม? ขอแค่พ้นจากสถานที่ผีสิงแห่งนี้ ให้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!”
เด็กน้อยหันไปขอความเห็นจากจี้ฉาง ทว่าชายหนุ่มกลับตอบเพียงเรียบ ๆ “อยากทำอย่างไรก็ตัดสินใจเอาเองเถอะ”
ซู่เป่าพยักหน้าเข้าใจ แม้จะอยากถามชื่อแซ่และสาเหตุการตายของเขาใจจะขาด แต่เนื่องจากบริเวณนี้มีคนพล
