นิดของเขาดูที อาจารย์อยากรู้ว่าเขาไปทำอะไรไว้ ถึงได้ถูกจองจำด้วยพันธนาการเช่นนี้”
ยามนี้เจ้าผีดวงซวยมีควันดำพุ่งออกจากร่าง น้ำตาไหลพรากพลางมองท้องฟ้าด้วยความสิ้นหวัง เขามันดีใจเร็วเกินไปจริง ๆ… เขาน่าจะรอให้รถพ้นรั้วประตูเหล็กไปก่อนค่อยหนีดีกว่า!
“ฮือ ๆ ๆ…” เสียงร้องไห้กระซิกดังขึ้นอย่างน่าเวทนา
ซู่เป่าเดิมทีตั้งใจจะยื่นมือไปสะกิดเขา แต่พอเห็นว่าทั้งตัวเต็มไปด้วยปัสสาวะของสุนัขไปทั้งตัว เด็กน้อยก็ล้มเลิกความคิดนั้นทันที “พี่ชายหลงอ้าวเทียน คุณเกิดที่ไหน วันเดือนปีเกิดคืออะไร แล้วสรุปว่าตายยังไงเหรอคะ?”
คนโชคร้ายสิ้นฤทธิ์เดชเด็ดขาด เขาตอบกลับเสียงหงอย “ผมเป็นคนเหิงเซี่ยน เกิดมกราคมปี 1988… ตายตอนปี 2005 เพราะถูกไก่ตัวผู้จิกตาย”
ซูจิ่นอวี้เริ่มตากระตุกด้วยความสนใจ รีบลอยละล่องเข้ามาใกล้ “แล้วยังไงต่อล่ะ เล่ามาเร็ว ๆ สิ!”
ผีดวงซวยมองสองแม่ลูกที่ดูจะรื่นเริงบนความทุกข์ของเขาอยู่ครู่หนึ่ง…
‘ช่างเถอะ ยังไงเขาก็สู้พวกเธอไม่ได้อยู่แล้ว!’
“ปีนั้นผมไม่รักดี ชอบโดดเรียนไปหมกตัวอยู่ร้านอินเทอร์เน็ต พอปิดเทอมก็เล่นเสียหลายวันก่อนจะยอมกลับบ้านนอก แม่ใช้ให้ผมไปให้อาหารไก่ แต่ตอนนั้นผมง่วงมาก เลยโยนอาหารส่ง ๆ ไปแล้ววางชามไว้บนกำแพงรั้วแบบส่งเดช”
“ใครจะรู้ว่าผมดันซวยเหยียบขี้ไก่เข้า เลยเอามือเกาะกำแพงแล้วยกเท้าขยี้ข้าง ๆ ให้ขี้ไก่หลุดออก ผลคือชามที่วางไว้ดันร่วงลงมาทับหัวผมเข้าพอดี” “ผมตกใจจนก้าวถอ
