ง?! ตอนนี้ฉันแค่อยากรู้ว่าหานหานเป็นอย่างไรบ้าง…”
เมื่อเอ่ยถึงหานหาน ดวงตาของเหวยหว่านก็ยิ่งแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอเป็นหยดใส ก่อนร่วงเผาะลงพื้น
“ฉันไม่สนใจอะไรอีกแล้ว… จริง ๆ นะ! แต่ฉันคิดถึงหานหานมาก พี่ชาย… ได้โปรดเถอะ ให้ฉันได้พบลูกสักครั้งได้ไหม?”
ในใจของเธอวางแผนไว้เสร็จสรรพ หากได้พบหน้าหานหาน เธอจะสอนให้ลูกร้องไห้งอแงเพื่อหาทางมาเยี่ยมแม่บ่อย ๆ เพื่อให้เด็กน้อยไม่ลืมเลือนแม่อย่างเธอ
ยามนี้เหวยหว่านไม่เหลือสิ่งใดติดตัวอีกแล้ว หากต้องรอจนพ้นโทษออกมาก็คงอายุล่วงเข้าหกสิบเจ็ดสิบปี ถึงตอนนั้นคงไร้กำลังทำมาหากิน และทำได้เพียงพึ่งพาวาสนาของหานหานเท่านั้น
ดังนั้น ไม่ว่าอย่างไร เธอต้องรักษาสายสัมพันธ์กับลูกสาวคนนี้ไว้ให้มั่นคงที่สุด…
