ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าเธอจะทนไม่ไหวและตายไปเร็ว ๆ นี้ ใครจะรู้ว่าเธอกลับยื้อชีวิตอยู่ได้วันแล้ววันเล่า… ฉันรอต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ!”
“จิ่นอวี้… เธออย่าโกรธพี่สะใภ้รองเลยนะ หานหานก็เป็นหลานสาวของเธอนะ! ถ้าหานหานสุขสบาย ทั้งตระกูลซูก็พลอยดีไปด้วย ฉันก็คิดถึงประโยชน์ของตระกูลซูเหมือนกันนะ! เธอเองก็คงไม่อยาก…”
ซูจิ่นอวี้ถึงกับตกตะลึงจนตัวแข็งท้อ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า เหวยหว่านวางแผนกำจัดเธอเพียงเพราะเหตุผลไร้สาระและงมงายได้ถึงเพียงนี้!
ดวงตาของซู่เป่าฉายแววตระหนก ปมปัญหาที่ค้างคาใจเธอมาตลอดได้รับคำตอบชัดเจนแล้ว ทว่าเด็กน้อยกลับไม่รู้สึกยินดีเลยสักนิด คนเราเพียงเพื่อสนองตัณหาของตนเอง สามารถเห็นแก่ตัวได้ถึงขนาดนี้เลยเชียวหรือ?
ซูอีเฉินกำลังยืนฟังคำสารภาพอยู่นั้น แววตาพลันเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม บรรยากาศรอบกายเขาแผ่ไอหนาวเหน็บราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งขั้วโลก
‘ดี… ดีมาก! นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเบื้องหลังเรื่องทั้งหมดจะโสมมได้ขนาดนี้…!’
เหวยหว่านเริ่มตระหนักได้ว่าหากพูดความจริงออกไปจนหมดเปลือก โอกาสจะได้ออกจากคุกย่อมไม่มีแล้ว และชีวิตหลังลูกกรงต่อจากนี้คงต้องพบกับความลำบากแสนสาหัสแน่
เธอจึงแสร้งเปลี่ยนประเด็นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ร่ำไห้พลางตัดพ้อ “ช่างมันเถอะ ยังไงทุกอย่างก็เป็นความผิดของฉันคนเดียว! พี่ชาย… ฉัน… ฉันแค่ทำหน้าที่แม่คนหนึ่ง ที่อยากมอบสิ่งที่ดีให้ลูกสาวเท่านั้น… มันผิดนักหรือไ
