การเสมอกันสามเสียงพลันถูกทำลายลง
ทันใดนั้น สีหน้าของหานคังผิงก็ดูน่าเกลียด แต่ไม่กล้าพูดอะไร
เฝ่ยไป๋ลู่เลิกคิ้ว ‘คนผู้นี้คือใคร?’
“ผู้นี้คือหานเชียน หัวหน้าตระกูลหานคนก่อน พ่อแท้ ๆ ของหัวหน้าตระกูลหาน” เหมียวจื่ออั๋งเกาหัว “แปลกจริง ทำไมเขาโหวตให้คุณ? หัวหน้า คุณกับเขามีมิตรภาพต่อกันงั้นเหรอ?”
ช่างเป็นความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ!
หากไม่มีคะแนนเสียงสำคัญนี้ กับคนแก่ไร้ยางอายกลุ่มนี้ อาจทำให้หัวหน้าเอาตรา
ประทับไปลำบาก
เฝ่ยไป๋ลู่ส่ายหน้า ในใจรู้สึกสงสัย
เธอไม่เคยพบหานเชียนมาก่อน
ทำไมเขาต้องช่วยเธอ?
ไม่ใช่เธอคนเดียวที่มีคำถามเดียวกันนี้
“ปู่ ทำไมปู่ถึงโหวตให้เฝ่ยไป๋ลู่ล่ะคะ? ตราประทับศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นของตระกูลหานเรา ทำไมถึงยอมให้คนนอกเอาไปล่ะ?”
ดวงตาแดงก่ำของหานเสียวเสี่ยวเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ และรู้สึกเหมือนถูกญาติแทงข้างหลัง
“ท่านพ่อ ท่านไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ตราประทับนี้ถูกเก็บไว้อย่างดีในคลัง คิดไม่ถึงว่าจะมีคนนำมันมาเป็นรางวัลในการแข่งขัน” ดวงตาเหยี่ยวของหานคังผิงเหลือบมองไปยังเฝ่ยไป๋ลู่ “เดิมทีมันสามารถเปลี่ยนกลับมาได้ แต่บังเอิญเหลือเกินที่ท่ามกลางของรางวัลมากมาย เฝ่ยไป๋ลู่เลือกของชิ้นนี้”
ในคำพูดของเขา มีความหมายว่าจริง ๆ แล้วเฝ่ยไป๋ลู่วางแผนจะขโมยตราประทับศักดิ์สิทธิ์
คนเราหากไม่มีศีลธรรมก็ทำได้ทุกอย่าง เฝ่ยไป๋ลู่ได้เห็นธาตุแท้ของอีกฝ่ายแล้ว ทำให้สีหน้าของเธอเย็นช
