ายิ่งขึ้น
ตราประทับหยินที่อยู่ในฝ่ามือพร้อมเคลื่อนไหว อยากจะกระแทกหน้าหานคังผิง
“…” หานเชียนขยิบตาให้หานคังผิงส่งสัญญาณให้เขาหยุดพูด
เขารู้สึกอับอายจนใบหน้าร้อนผ่าว
เขาดูแลตระกูลหานมายาวนานสี่สิบกว่าปี ทำไมจะไม่รู้ว่าตระกูลหานมีตราประทับศักดิ์สิทธิ์นี้อยู่?
ตราประทับศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลหานอย่างชัดเจน!
เพียงแต่สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เขาหักล้างคำพูดของหานคังผิงได้ยาก เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันกับหน้าตาของตระกูลหาน
หานเชียนตีหน้าขรึมและเอ่ยต่อ “พูดแบบนี้ ก็คือตราประทับศักดิ์สิทธิ์เป็นของตระกูลหาน แต่เพราะจับพลัดจับผลูบางประการจึงถูกนำมาเป็นของรางวัล นี่เป็นความจริงเหรอ?”
ทุกคนนึกว่าหานเชียนเปลี่ยนความคิดในการลงคะแนนเสียงแล้ว จึงพากันร้องตะโกนว่าใช่ ไม่ยอมให้เฝ่ยไป๋ลู่ได้ตราประทับไป
หัวหน้าตระกูลเฝิงกวาดตามองไปยังคนของนิกายเก้าสวรรค์และคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังเฝ่ยไป๋ลู่ แล้วคิดถึงการบาดเจ็บล้มตายของคนรุ่นหลังของตระกูล จึงไม่มีความประทับใจที่ดีต่อเฝ่ยไป๋ลู่
เขาไม่พลาดโอกาสที่จะเหยียบย่ำ พร้อมกล่าวว่า “ผู้อาวุโสหาน เรื่องราวเป็นอย่างนี้ไปแล้ว ถ้าไม่ทำให้เฝ่ยไป๋ลู่คืนสมบัติหายากมา ก็ยากจะโน้มน้าวผู้คน!”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วพวกคุณแย่งชิงทำไม!” หานเชียนส่งเสียงตะโกนลั่น และตบโต๊ะด้วยความโกรธ ดวงตาที่คล้ายกับหานคังผิงไม่มองเฝ่ยไป๋ลู่เลย
แต่เขามองไปทางหัวหน้าตระกูลจินแล
