ะหัวหน้าตระกูลเฝิง จากนั้นก็กวาดสายตามองไปยังกลุ่มคนรุ่นเยาว์ที่อยู่ด้านล่างแท่น แล้วกล่าวด้วยโทสะ “เดิมตราประทับศักดิ์สิทธิ์เป็นของตระกูลฉัน แต่จับพลัดจับผลูตกอยู่ในมือของสหายน้อยเฝ่ย นี่คือข้อพิพาทระหว่างตระกูลหานและสหายน้อยเฝ่ย! พวกคุณแต่ละคนกลับกล้าแย่งชิงสมบัติหายากของตระกูลหาน ช่างกล้าเสียจริง!”
“ถ้าฉันไม่มา กลุ่มคนของพวกคุณจะไม่รังแกตระกูลของฉันและแย่งตราประทับศักดิ์สิทธิ์ไปซึ่ง ๆ หน้าเหรอ?”
ผุ้อาวุโสหานมีความสามารถที่ล้ำลึก และเป็นผู้อาวุโสที่ได้รับความเคารพจากทุกคน ประโยคที่กล่าวหานี้ เหล่าคนรุ่นเยาว์กลุ่มนี้จะรับผิดชอบไหวได้อย่างไร?
ทันใดนั้น ทุกคนก็หวาดกลัวขึ้นมา แล้วจิตใจที่ถูกครอบงำด้วยความโลภถึงได้สติกลับมา ว่ามีบุคคลที่ยิ่งใหญ่มากมายอยู่ที่นี่ แล้วพวกเขาจะยอมให้เอาตราประทับศักดิ์สิทธิ์ไปได้ยังไง? พวกเขาในตอนนี้ถูกใช้เป็นทหารกองหนุน!
“แย่งสมบัติหายากของตระกูลหานไป?” หานคังผิงตกตะลึง ทำไมเขาไม่เคยคิดถึงข้อนี้!
อีกทั้งเขายังร่วมมือกับผู้เฒ่าจินและผู้เฒ่าเฝิง เพิ่มคู่แข่งให้ตัวเอง! เขาเลอะเลือนไปแล้ว!
หัวหน้าตระกูลจินและหัวหน้าตระกูลเฝิงล้วนตกตะลึง แม้แต่สีหน้ายังบิดเบี้ยว
ตราประทับศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นของตระกูลหานหรือไม่นั้น พวกเขาจะดูไม่ออกเลยหรือไง? เดิมทีคิดว่าหานคังผิงไร้ยางอายมากแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าพ่อของเขาจะไร้ยางอายยิ่งกว่า!
มุมปากเฝ่ยไป๋ลู่กระตุก
ว่ากันว่าอันสีคร
