บทที่ 222 ซู่เป่าทำการฝังเข็มให้คุณตา
ผู้อำนวยการอวี๋ ร่ายยาวด้วยมาดผู้เชี่ยวชาญ หวังกู้สถานการณ์ให้คุณหาวกลับมาเชื่อมั่นในสถานพักฟื้นของตนอีกครั้ง ทว่าภาพที่เห็นกลับเป็นคุณหาวกำลังก้มมองนาฬิกาพลางพึมพำว่า “หนึ่งร้อยนาที… ก็แค่ชั่วโมงกว่า ๆ เท่านั้นเอง พอดีผมว่างอยู่พอดี”
‘ที่ฉันอธิบายมาตั้งยาวเหยียดไม่มีความหมายเลยหรือไง?!’
ปกติถ้าเขาใช้ศัพท์เทคนิคชุดใหญ่นี้เข้าข่ม ไม่มีญาติคนไข้คนไหนจะไม่ยอมสยบให้เขา แต่คราวนี้คุณหาวกลับเมินเขาเสียสนิท แล้วหันไปถามซู่เป่าด้วยความเป็นห่วง “แล้วหนูจะทำยังไงล่ะ? จะมีอันตรายหรือเปล่า?”
เหตุผลที่เขายอมให้ลองส่วนหนึ่งก็เพราะเกรงใจมู่กุยฝาน เขาคิดในใจว่าถ้าซู่เป่าคงแค่จะนวดหลังบีบขาเล่น ๆ ก็คงปล่อยไป แต่ถ้าให้กินยาหรือทำอะไรแผลง ๆ เขาไม่มีทางยอมเด็ดขาด
ต่อให้ต้องล่วงเกินมู่กุยฝาน เขาก็ไม่มีวันเอาชีวิตพ่อตัวเองมาแลก…
ทว่าในตอนนั้นเอง ซู่เป่ากลับหยิบห่อผ้านุ่ม ๆ ออกมาจากกระเป๋า เมื่อคลี่ออกก็เผยให้เห็นชุดเข็มเงินเรียงราย… แสงเย็นวาบปลายเข็มทำให้คุณหาวถึงกับสะดุ้ง “นี่… ไม่ได้นะลูก…”
ผู้อำนวยการอวี๋ใจชื้นขึ้นมาทันที นึกว่าจะมีดีอะไร ที่แท้ก็แค่เด็กเล่นซน!
เขาทำหน้าเคร่งขรึมพลางสำทับ “เด็กตัวแค่นี้จะไปรู้จักการฝังเข็มได้ยังไง? ช่างเหลวไหลสิ้นดี! แทงสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนั้น จะไม่ทำให้คุณท่านทรมานยิ่งกว่าเดิมหรือครับ?”
เมื่อเห็นท่าทีคัดค้านอย่างหนักของคุณหาว ผู้
