อำนวยการอวี๋ก็เริ่มมั่นใจ “คุณหาวครับ ดึกมากแล้ว รีบส่งคุณท่านไปสถานพักฟื้นเถอะครับ เรามีทีมงานมืออาชีพรออยู่…”
คุณหาวพยักหน้าพร้อมกับมองซู่เป่าด้วยสายตาเสียดายเล็กน้อย “ขอโทษจริง ๆ นะจ๊ะ ขอบใจที่เป็นห่วงนะ”
สำหรับเขาตอนนี้ เรื่องกล้องวงจรปิด จริงหรือเท็จไม่สำคัญเท่าความปลอดภัยของพ่อแล้ว
คุณตาบนรถเข็นได้แต่ส่งเสียง “อา… อา…” ดวงตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย สภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้มันเหมือนตายทั้งเป็น ท่านยินดีเสี่ยงให้ซู่เป่าลองดูมากกว่า…
ยอมรักษาม้าตายเหมือนม้ามีชีวิต ดีกว่าถูกส่งไปนอนรอน้ำลายไหลอยู่ที่นั่น!
คุณหาวตบไหล่พ่อเบา ๆ “พ่ออย่าเพิ่งร้อนใจนะครับ สถานพักฟื้นอวี๋เซินดีที่สุด พ่อจะต้องหายดีแน่ ๆ” ดวงตาของคุณตาหม่นแสงลงทันที ผู้อำนวยการอวี๋ยิ้มกริ่มรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งงาน “ดีครับ เดี๋ยวผมให้คนเตรียมห้องไว้รอเลย”
“งั้นก็ขอให้คุณตาหายไว ๆ” มู่กุยฝานเอ่ยเสียงเรียบ เขาไม่ได้ยี่หระ เพราะไม่ใช่ทุกคน จะมีวาสนาพอให้ลูกสาวตัวน้อยของเขาลงมือช่วย!
ทันใดนั้น ซู่เป่าก็โพล่งขึ้นมา “คุณลุงหาวคะ… คุณยายบอกให้คุณลุงเชื่อฟังหนูนะ!” คุณหาวชะงักกึก “ยาย… ยายคนไหนเหรอจ๊ะ?” ซู่เป่าตอบหน้าตาย “คุณแม่ของคุณลุงไงคะ!”
คราวนี้ทั้งคุณหาวและผู้อำนวยการต่างอึ้งกิมกี่ไปตามกัน ผู้อำนวยการอวี๋แอบสบถในใจ เจ้าเด็กคนนี้ ไม่รู้หรือไงว่าแม่เขาเสียไปนานแล้ว ช่างปากคอเราะร้ายจริง ๆ!
คุณหาวกำลังจะอ้าปากติเตียน แต่ซ
