ู่เป่ากลับเริ่มเลียนแบบท่าทางอย่างรวดเร็ว
เด็กน้อยใช้มือข้างหนึ่งเท้าเอว ทำหน้ายาวขึงขังพลางชี้หน้าด่าด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นอีกคน “หาวโก่วเซิ่ง! แกกล้าไม่ฟังคำแม่ เดี๋ยวคืนนี้แม่ไปเข้าฝันเอานะ! รีบให้ซู่เป่าฝังเข็มให้พ่อแกเดี๋ยวนี้!”
ซู่เป่าว่าต่อ “ไม่รู้จักแยกแยะดีชั่ว พอแม่ไม่อยู่หน่อยก็เริ่มงงแล้วเหรอไง?”
คุณหาวและคุณตาเหมือนถูกสายฟ้าฟาดใส่กลางกะโหลก!
ท่าทาง การจ้องตา น้ำเสียง และลักษณะการพูดนั้น…
มันคือคุณนายเฒ่าตระกูลหาวตัวจริงชัด ๆ! และสำคัญที่สุด ชื่อเล่นที่ชื่อโก่วเซิ่งนั้นนอกจากพ่อแม่แล้ว แทบไม่มีใครในโลกนี้ที่รู้ชื่อเดิมของเขาเลย!
ผู้อำนวยการอวี๋เห็นคุณหาวนิ่งอึ้งไปก็นึกว่าเขาโกรธจัด “นี่มันไร้มารยาทเกินไปแล้ว… คนตายเป็นเรื่องใหญ่ ครูของเธอไม่ได้สอนเรื่องกาละเทศะหรือไง?!” เขาเกือบว่าไปถึงพ่อแม่แล้วแต่ก็ยังยั้งปากทันเพราะเห็นแก่มู่กุยฝาน
มู่กุยฝานตาขวางขุ่นเตรียมระเบิดอารมณ์ แต่คุณหาวกลับไวกว่า เขาฟาดฝ่ามือลงบนหน้าผู้อำนวยการอวี๋ฉาดใหญ่!
“คุณนั่นแหละหุบปาก!” คุณหาวตะคอกใส่ผู้อำนวยการอวี๋ที่ยืนกุมแก้มงงเป็นไก่ตาแตก ก่อนหันมาโค้งตัวให้ซู่เป่าด้วยความเคารพสูงสุด “คุณหนูซู่เป่า… ผมฝากคุณพ่อด้วยนะครับ!!”
ซู่เป่าพยักหน้าขรึม ๆ “วางใจได้เลยค่ะ ซู่เป่าเรียนวิชามาตั้งครึ่งปีแล้วนะ!”
คุณหาวรีบจัดเตรียมห้องและคอยอำนวยความสะดวกด้วยตัวเอง ส่วนซู่เป่าก็เริ่มจัดเตรียมเข็มเงินลงในถา
