ดฆ่าเชื้ออย่างคล่องแคล่ว แม้ร่างกายจะเล็กจิ๋วดูเหมือนเล่นขายของ แต่แววตานั้นกลับจริงจังผิดกับเด็กทั่วไป
คุณยายผีที่ลอยอยู่ข้าง ๆ ปลอบสามี “ตาแก่ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันเชื่อใจยัยหนูคนนี้”
ซู่เป่าจึงพูดตาม “คุณตาคะ คุณยายบอกว่าไม่ต้องกลัว ให้เชื่อใจซู่เป่าค่ะ”
คุณตาในใจตื้นตันจนน้ำตาคลอ เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่าภรรยายังอยู่ข้าง ๆ เสมอ
ข้างนอกประตู ผู้อำนวยการอวี๋ยังไม่ยอมกลับ เขาอยากรอดูความล้มเหลวของเด็กคนนี้ใจจะขาด ส่วนพนักงานดูแลอย่างพี่จวนก็ได้แต่ทำหน้าซื่อตาใสราวกับเป็นผู้บริสุทธิ์ถูกใส่ร้าย
เวลาผ่านไปทีละนาทีจนล่วงเลยหนึ่งร้อยนาที… ทุกคนในชั้นวีไอพีต่างพากันมาชะเง้อรอหน้าห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ทำไมช้าจังนะ…”
“หรือว่าในห้องจะมีหมอคนอื่นซ่อนอยู่?”
“หรือว่าแอบหนีออกทางหน้าต่างไปแล้ว?”
ผู้อำนวยการอวี๋ยิ่งฟังก็ยิ่งมั่นใจ ยิ่งซู่เป่าไม่ออกมานานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งได้ใจมากเท่านั้น!
ทันใดนั้น ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดออกเสียงดัง ปัง!
ทุกคนต่างกลั้นหายใจจ้องมองไปยังจุดเดียว คุณตายังคงนั่งพิงอยู่บนรถเข็นในสภาพที่ดูแทบไม่ต่างจากตอนแรก พี่จวนจ้องมุมปากของคุณตาไม่วางตา หากน้ำลายยังไหลยืดอยู่ ก็พิสูจน์ได้ว่ายัยเด็กนี่ไม่ได้รักษาอะไรให้ดีขึ้นเลย!
แต่คุณตากลับเป็นฝ่ายจ้องมองตรงมายังเธอ ท่านยกมือที่เคยสั่นเทาขึ้นมาชี้หน้าพนักงานดูแลสาวอย่างมั่นคงขึ้น ก่อนเค้นเสียงพูดออกมาว่า…
“เธอโกหก!…”
แม้เสียง
