! ทั้งดึงตาข่ายผูกวิญญาณออกมาอีกหลายผืน พร้อมโยนผีร้ายจากน้ำเต้าอาคมออกมาด้วย!
“ออกมาให้หมด!” เธอเปิดน้ำเต้าเรียกบริวารผี
“กำลังจีบหนุ่มอยู่เลย… เรียกมาทำไมเนี่ย?” ผีเจ้าชู้โวยวาย
“ซู่เป่า! ฉันมาช่วยแล้ว!” ผีขี้ขลาดที่อยากหนีก็หนีไม่ได้กล่าว
“ลุยเลย! ต่อยมันให้ยับ!” ป้าหน้าเหวี่ยงกำกลังแทะเปลือกแตงพูดสั่งลุย
จื่อซีตาค้าง นี่น้องสาวฉันมีบัฟเสริมเป็นผีด้วยเหรอเนี่ย?!
สามผีร้ายรุมปีศาจเจ้าเล่ห์อย่างดุเดือด แม้มันจะมีวิชาแก่กล้านับร้อยปี แต่พอบาดเจ็บจากด้ายแดงของซู่เป่าไปสองรอบ พลังก็ลดฮวบจนจวนตัว ซู่เป่าอาศัยจังหวะคอยใช้ดาบไม้ท้อฟันซ้ำ “นี่แหนะ!”
“แก… แกมันไม่รักษากติกาเลย ห้ามรุมสิ!” ปีศาจเจ้าเล่ห์ด่าด้วยความขมขื่นที่โดนรุม
“ไม่มีหรอกค่า! ทำไมหนูต้องมีด้วยล่ะ” ซู่เป่าตอบหน้าตาย
สุดท้ายผีเจ้าเล่ห์ก็ถูกตรึงไว้กับตาข่ายกักวิญญาณด้วยดาบไม้ท้อสามเล่ม สภาพเหมือนข้าวต้มมัดที่ดิ้นไม่หลุด จื่อซีเขยิบเข้าไปมองชัด ๆ เห็นร่างจริงของมันเป็นชายผอมแห้ง เบ้าตาลึก ไว้ผมเปียสวมชุดคลุมสีแดงเหมือนขันทีสมัยราชวงศ์ชิง
“คุณป้าคะ! ในตัวเขามีของดีอยู่ รีบหาเร็วเข้า!” ซู่เป่าสั่งการ
ผีเจ้าชู้รีบพุ่งเข้าไปตรวจค้นทันทีพลางพึมพำ “ของดีเหรอ? ไอ้เนี่ยนะจะมี…” พูดไม่ทันขาดคำ มือไม้ก็เริ่มลูบไล้ตรวจค้นไปตามจุดต่าง ๆ แม้แต่จุดที่ไม่ควรจะไปตรวจ ผีเจ้าชู้ก็ไม่เว้น!
“โอ้โห! เป็นขันทีจริง ๆ ด้วยแฮะ!” ผีเจ้าชู้อุทานออกมาด
