เพิ่มอีกแล้ว!
มู่กุยฝานลงมือนวดเฟ้นน้ำมันโดยไม่เบามือ ยาพวกนี้จะออกฤทธิ์ได้ดีที่สุดก็ต่อเมื่อนวดให้ซึมลึกเข้าผิว ซูจื่อซีเจ็บจนน้ำตาคลอเบ้า เขาแผดเสียงร้องปนสะอื้น
“ใครสั่งให้มายุ่ง! ใครต้องการให้ห่วง! ฉันอยู่คนเดียวก็มีความสุขดีอยู่แล้ว ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!”
ซู่เป่ามองดูแล้วรู้สึกบีบหัวใจ คุณยายเคยเล่าว่าหลังจากที่เขาเจ็บจนเข้าโรงพยาบาลครั้งก่อน ทุกคนต่างพยายามเอาใจใส่เขา พูดจานุ่มนวลใส่ แต่เขากลับยิ่งปฏิเสธ และรังเกียจความห่วงใยนั้น
คนอื่นอาจมองว่าพี่ชายคนนี้หยาบคาย แต่เธอรู้สึกว่า แท้จริงแล้ว พี่ชายอาจแค่ต้องการให้ใครสักคนใส่ใจจริง ๆ เท่านั้นเอง
เมื่อเห็นซูจื่อซีร้องโอยครวญด้วยความเจ็บ ซู่เป่าก็ล้วงลูกอมรสโปรดออกมาจากกระเป๋า แกะเปลือกออกแล้วยื่นไปยังริมฝีปากของเขา
“ไปให้พ้น! ฉันไม่กิน!” จื่อซีตะคอกใส่
แต่วินาทีนั้น ซู่เป่ากลับใช้วิชาที่เพิ่งเรียนมาหยก ๆ ยัดลูกอมเข้าปากเขาฉับพลัน พร้อมทำเสียงเข้มขู่เลียนแบบมู่กุยฝาน “หนูไม่เคยต้องขออนุญาตพี่เวลาจะป้อนลูกอม! มีแค่หนูจะ ‘ป้อน’ หรือ ‘ไม่ป้อน’ เท่านั้นค่ะ!”
มู่กุยฝานถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง พลางคิดในใจว่า… ลูกสาวคนนี้หัวไวเกินไปแล้ว! สอนแค่ประโยคเดียว เอามาประยุกต์ใช้ได้แสบสันกว่าต้นฉบับเสียอีก!
ส่วนซูจื่อซีสำลักลูกอมจนหน้าดำหน้าแดง อีกทั้งจะคายลูกอมทิ้ง แต่ซู่เป่ารีบเอามือเล็ก ๆ ปิดปากเขาไว้ทันควัน “ห้ามคายนะคะ!”
ซูจื่อซีคิดในใจ… ‘สองพ
