ต้องเงยหน้ามอง”
“แต่ฉันไม่อยากอยู่สูงกว่าใครนี่นา” หานหานขมวดคิ้ว
“ต่อให้อย่างนั้น ก็ไม่ใช่ไปแช่งให้คนหัวหลุดตายเสียหน่อย!” ซูจื่อหลินหูแดงก่ำด้วยความโกรธ
“อืม…” หานหานทำท่าครุ่นคิด “งั้นเปลี่ยนเป็น… พลิกฟ้าพลิกดินดีไหมคะ?”
ดูท่าแล้ว คนที่จะตายก่อนคงไม่ใช่ใครอื่น นอกจากพ่อของเธอเอง
ซู่เป่าที่นั่งห่อบะจ่างอยู่แอบแลบลิ้นปลิ้นตาขำเบา ๆ “พี่หานหานเป็นพวกเรียนไม่รอดจริง ๆ ค่ะ!”
ยิ่งเห็นซูจื่อหลินยิ่งโกรธ โดยเฉพาะเมื่อหันไปเห็นซูจื่อซีที่เพิ่งถูกเขาบังคับให้ออกจากห้องแถมห้ามเล่นเกม กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าซังกะตาย ความดันของคุณลุงรองก็พุ่งปรี๊ดจนแทบระเบิด
“ซูจื่อซี! การบ้านคณิตศาสตร์ทำเสร็จหรือยัง? หัดดูพี่เหอเวิ่นเป็นตัวอย่างบ้างสิ!”
ในบ้านมีอัจฉริยะระดับสุดยอดตั้งสองคน แต่ทำไมลูก ๆ ของเขาทั้งคนโตและคนเล็กถึงได้แข่งกันเป็นเด็กหลังห้องขนาดนี้!
ซูจื่อซีลุกพรวดขึ้นมานั่งด้วยความรำคาญ “น่ารำคาญชะมัด! ก็ไม่อยากเขียน จะมาบังคับอะไรนักหนา พ่อมีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม?” เขาสบถพึมพำ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อเล่นเกมต่อ
เขาต้องได้เล่น! ทำไมเขาจะไม่มีสิทธิ์เล่นล่ะ!? พ่อคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!
ซูจื่อซีเปิดเครื่องด้วยความโมโห แต่เพราะอารมณ์พุ่งพล่านทำให้เขาบังเอิญกดพลาดไปโดนวิดีโอที่มีคนส่งเข้ามาในกลุ่มเกมพอดี
ในภาพนั้น ปรากฏเด็กสาวคนหนึ่งในชุดสีแดงสด เธอมองจ้องเข้ามาในกล้องจากระยะไกลพร
