งจำใจนั่งลง จ้องหนังสืออย่างหมดอาลัยตายอยาก บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่เริ่มถูกรบกวนด้วยเสียงดุของซูจื่อหลินเป็นระยะ
“ประโยคนี้ต้องใช้สำนวนอะไร?! ‘คนเราต้องตั้งใจเรียนหนังสือ เพื่อที่อนาคตจะได้…?’ สำนวนอะไรบอกมา! พ่อเพิ่งสอนไปเมื่อกี้เองนะ!”
หานหานเริ่มวิญญาณลอยออกจากร่างไปนานแล้ว มองช่องว่างในหนังสือแล้วตอบหน้าซื่อ “ตั้งใจเรียนหนังสือ เพื่อที่อนาคตจะได้… ‘หัวคนตกพื้น’ ค่ะ”
“พรืดดด!” ซูเหอเวิ่นที่นั่งอยู่แถวนั้นพ่นน้ำออกมาทันที
ซูจื่อหลินโกรธจนหน้าเขียว เกือบเอาหนังสือเคาะหัวลูกสาว “มันต้องโดดเด่นเหนือคนอื่นสิ! อนาคตต้องโดดเด่นเหนือคนอื่น!”
“ไม่เห็นต่างกันตรงไหนเลยนี่คะ ยังไงก็เหมือนกันนั่นแหละ…” หานหานเถียงข้าง ๆ คู ๆ
สรุปว่าวันหยุดนี้ บ้านตระกูลซูมีทั้งเสียงหัวเราะและเสียงโวยวายปนเปกันไปอย่างสนุกสนาน…
หานหานยังคงทำหน้าซื่อตาใส เธอรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองพูดไปนั้นไม่มีปัญหาเลยสักนิด ก็มีคำว่า “หัว” เหมือนกันนี่นา!
ซูจื่อหลิน “……”
คุณลุงรองผู้มีบุคลิกเรียบง่ายและไม่ค่อยพูดมาก ถึงกับหน้ามืดตามัว เกือบกระอักเลือดตายเพราะตรรกะพัง ๆ ของลูกสาว
ซูเหอเวิ่นทนดูต่อไปไม่ไหว เขาขยับแว่นพลางอธิบายด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “คำว่า ‘หัวคนตกพื้น’ มันหมายถึงคนถูกฆ่าหรือถูกประหารชีวิต ส่วน ‘โดดเด่นเหนือคนอื่น’ หมายถึงการมีความสำเร็จที่ยอดเยี่ยมกว่าคนทั่วไป เป็นการเปรียบเปรยถึงคนที่มีความสามารถสูงส่งจนคนอื่น
