ห้อายุขัยสั้นลงถึงครึ่งหนึ่ง
“นี่…หนูจะถามพี่หน่อย ปีศาจร้ายที่มากับพี่สาวเมื่อวานนี้คือใครคะ?” ซู่เป่าถามเข้าประเด็น
“ถ้าฉันบอก… เธอจะปล่อยฉันไปไหม?” เจี่ยวเจียวดวงตาวูบไหว
“ไม่ได้!” ซู่เป่าส่ายหัว
“งั้นฉันก็ไม่มีอะไรต้องพูด!” ผีสาวปิดเปลือกตาลงทันที
“ดีมากค่ะ งั้นหนูขอลองเวทมนตร์อีกบทที่อาจารย์สอนมาหน่อยละกันนะ เป็นเทคนิคที่ทำให้คนอื่นต้องอับอายจนอยากมุดแผ่นดินหนีเลยล่ะ!” ซู่เป่ากระชับดาบไม้ท้อในมือ
เจี่ยวเจียวลืมตาขึ้นมาด้วยความโมโหสุดขีด แค่ไอ้คาถา “ถอยไป!” เมื่อกี้ที่ฟันเธอไม่ตายแต่ทรมานเจียนตายก็นับว่าแย่พอแล้ว นี่ยังมีวิชาใหม่มาลองกับเธออีกเหรอ?!
“บอกแล้ว! ฉันบอกแล้ว!” เจี่ยวเจียวกัดฟันร้องไห้ “ฉันรู้แค่ว่าเขาเป็นปีศาจร้าย เขาบอกว่าช่วยฉันได้ แต่ข้อแลกเปลี่ยนคือบางครั้งเขาขอซ่อนตัวอยู่ในร่างของฉันเท่านั้นเอง…”
ซู่เป่าขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมปีศาจร้ายต้องมาซ่อนตัวในร่างผีด้วยนะ?
สู้ดูดกลืนพลังไปโดยตรงไม่ดีกว่าหรือ?
เธอคิดไม่ออกจึงฟันดาบใส่ผีสาวอีกที บีบนวดวิญญาณจนกลายเป็นก้อนพลังสีดำแล้วยัดลงไปใน น้ำเต้าทันที
“พี่เจี่ยวเจียวคะ ไม่ต้องไปยืนกลับหัวในนรกอุจจาระแล้วนะคะ พี่คงไปไม่ถึงที่นั่นหรอกค่ะ!” เมื่อสิ้นคำพูดของซู่เป่า วิญญาณของเจี่ยวเจียวก็ถูกดูดหายเข้าไปในน้ำเต้าจนสิ้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ค่อย ๆ เงียบหายไป
“เธอ… ตายแล้วเหรอ?” ซูโล่วเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง
“พี่เขาต
