ไม่ผิดสักนิด ลูกเราตายเพราะคลั่งไคล้ดารา แล้วซูโล่วจะไม่รับผิดชอบเลยเหรอ?”
ทว่าพอถึงขั้นตอนที่ต้องลงมือเปิดเผยข้อมูล ทุกคนกลับเริ่มเกี่ยงกัน พ่อของเด็กสาวจึงลุกขึ้นประกาศด้วยดวงตาแดงก่ำ “ผมทำเอง!”
ทันใดนั้น ญาติคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดเข้ามา “ช้าก่อน! อย่าเพิ่งวู่วาม!”
เขายืนหอบหายใจแล้วเล่าเรื่องที่เพิ่งสืบมาก่อนหน้านี้ “ผู้หญิงที่ขายข้อมูลให้เราวันก่อน… จำได้ไหม? ยัยคนนั้นน่ะโดนตระกูลซูฟ้องเข้าคุกไปแล้ว!”
“ได้ยินว่าโดนไป 7 ปีเต็ม ๆ ไม่มีทางรอดเลย!”
คำพูดนั้นทำให้พ่อของเด็กสาวชะงักมือทันควัน ใบหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นความหวาดวิตกแทน
“นี่มัน… รังแกกันชัด ๆ!” เขาเอ่ยเสียงอ่อยด้วยความเจ็บใจ
บรรดาญาติที่เคยส่งเสียงยุยงเริ่มถอยฉากทีละคน “โถ… ติดคุก 7 ปีเลยนะนั่น ใครจะไปเสี่ยงด้วยล่ะ”
“ลุงน่ะอยากช่วยนะ แต่ลูกชายลุงปีนี้ต้องสอบราชการ ลุงไม่อยากให้ประวัติพ่อมาขวางอนาคตลูกน่ะ…”
“เธอเองก็อย่าร้องไห้เลยนะแม่เจี่ยวเจียว ป้าก็อยากอยู่เป็นเพื่อนแต่ครอบครัวมีแม่ยายป่วยติดเตียงต้องดูแล…”
เป้าหมายแท้จริงของพวกเขาคือ “เงิน” ตระกูลซูรวยล้นฟ้า แค่เจียดมาให้พวกเขาสักสิบยี่สิบล้านจะเป็นไรไป? และเมื่อถึงเวลานั้น พวกญาติที่อุตส่าห์มาช่วยออกแรงประท้วงก็หวังได้ส่วนแบ่งเป็นค่าน้ำใจสักคนละแสนสองแสน
พวกเขาอยากได้เงิน… แต่ไม่อยากเสี่ยงคุก
“แล้วลูกฉันล่ะ? ลูกฉันต้องตายฟรีงั้นเหรอ?” แม่ของเจี่ยวเจียวสะอึกสะ
