หาวิทยาลัย ยิ้มจนตาหยีเป็นขีด มือก็กดชัตเตอร์ถ่ายรูปอย่างเอาเป็นเอาตาย
สามชายหนุ่มพยายามทำตัวลีบเล็กนั้นคือ มู่กุยฝาน ซูอีเฉิน และ ซูอิงเอ๋อร์ ส่วนหญิงสาวที่แต่งหน้าจัดจ้านจนจำเค้าเดิมไม่ได้ก็คือ หวั่นเถา ซึ่งถูกลากตัวมาปฏิบัติภารกิจด่วนจนใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยในชีวิต
ส่วนเด็กชายตัวน้อยก็คือ ซู่เป่า ที่ถูกซูจิ่นอวี้จับแต่งตัวให้ด้วยความพิถีพิถัน แถมยังสวมวิกผมสั้นทับไว้ แต่เพราะฟ้ามืดสลัวจึงพอกลบเกลื่อนไปได้
ซูจิ่นอวี้แทบกลั้นหัวเราะจนเป็นบ้า แม้สุดท้ายมู่กุยฝานจะดื้อแพ่งไม่ยอมแต่งหญิงตามใจลูกสาว แต่ไม่ว่าจะเป็นเขา ซูอีเฉิน หรือซูอิงเอ๋อร์ ทุกคนล้วนถูกทาเล็บจนครบทุกนิ้ว
ร้ายกว่านั้นคือซู่เป่ายืนกรานให้พวกเขาใส่รองเท้าแตะเพื่อโชว์เล็บเท้าสวย ๆ ออกสู่โลกภายนอกด้วย!
เมื่อครู่นี้ตอนเดินขึ้นเรือ เล็บเท้าของแต่ละคนแทบจะงัดกับสายคาดรองเท้าแตะจนจะแตกออกจากกันอยู่แล้ว
ซูจิ่นอวี้คล้องแขนกับหวั่นเถาที่มุมปากกระตุกไม่หยุด ก่อนแกล้งพูดยิ้ม ๆ ว่า “ไงคะพี่สาว ออกมาเที่ยวเหรอ?”
น่าเสียดายที่หวั่นเถามองไม่เห็นเธอ ไม่อย่างนั้นคงโกรธจนกระอักเลือดตายแน่ ๆ
เรือสำราญลำนี้เป็นเรือยอชต์ขนาดเล็ก ทันทีที่เข้าไปในห้องรับรองส่วนตัว มู่กุยฝานและคนอื่น ๆ ก็รีบสะบัดมือออกจากกระเป๋าและเลิกเกร็งนิ้วเท้าให้เมื่อย
ชายหนุ่มทั้งกลุ่มทิ้งตัวลงบนที่นั่งอย่างหมดสภาพ ใครเลยจะจินตนาการออกว่ากว่าจะฝ่าฝูงชนมาถึงจุดนี้ได้
