ู่ใต้น้ำ!
“เฮ้ย! เชี่ยอะไรวะเนี่ย” เกาเฟยตกใจจนมือสั่นเทา
เขาคลุกคลีกับศพมานับไม่ถ้วน ไม่มีทางดูผิด ร่างนั้นคือศพแน่นอน…
แล้วศพจะยกมือขึ้นมาลากคนลงน้ำได้อย่างไร?
ความสยดสยองแล่นปราดขึ้นถึงหนังศีรษะ เส้นผมทุกเส้นลุกชันราวกับถูกพลังลึกลับบางอย่างจู่โจม
“หัวหน้า หัวหน้าครับ!” เขาตะโกนเรียกเสียงหลง
“ตะโกนหาอะไร ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้ รีบกู้ร่างขึ้นมาเร็ว” หัวหน้าทีมกู้ภัยคว้าเชือกกู้ภัยวิ่งเข้ามา “เอ๊ะ… หายไปไหนแล้ว? เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลย”
ทีมเรือยางรีบร่วมแรงร่วมใจกันหย่อนตาข่าย และอุปกรณ์ลากสาหร่ายขึ้นมาเพื่อควานหาตัวผู้รอดชีวิต ไม่นานนัก ทั้งศพเด็กสาวและหญิงวัยกลางคนก็ถูกลากขึ้นมาสู่เหนือน้ำ ท่ามกลางสายตาฝูงชนที่มองเห็นศพหญิงสาวกระตุกเกร็งเล็กน้อยจนน่าขนลุก
“หะ… หัวหน้า!” เกาเฟยเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมา
“เห็นแล้ว ฉันเห็นแล้ว! อย่าโวยวาย” หัวหน้าทีมตอบกลับด้วยเสียงเจือความหวาดหวั่นไม่แพ้กัน
เมื่อช่วยหญิงวัยกลางคนขึ้นเรือได้สำเร็จ เธออาเจียนออกมาเป็นน้ำขุ่นคลั่ก และค่อย ๆ ได้สติ ทันทีเมื่อรับรู้ความจริง ร่างของเธอก็สั่นสะท้านพลางกรีดร้องโวยวาย “จวินเอ๋อร์ ลูกแม่…”
“เร็วสิ! ช่วยลูกสาวฉันด้วย”
หัวหน้าทีมกู้ภัยจำต้องกดร่างเธอไว้เพื่อความปลอดภัย “ลูกสาวคุณขึ้นมาแล้ว… แต่โปรดทำใจเถอะครับ เธอเสียชีวิตแล้ว”
“อะไรนะ… หมายความว่ายังไง?” หญิงวัยกลางคนชะงักงัน “ฉันไม่เชื่อ พวกคุณต้องเก็บผิดคน
