แน่ ๆ ฉันเพิ่งเห็นจวินเอ๋อร์ ฉันจะลงไปหาเอง…ไม่ช่วยฉัน ฉันก็จะไปเอง!”
เธอไม่ยอมรับความจริงเด็ดขาด ในเมื่อเด็กคนอื่นรอดมาได้ ทำไมถึงต้องเป็นลูกสาวเธอที่ตาย เธอเริ่มคุ้มคลั่ง พยายามจะกระโดดลงแม่น้ำอีกครั้ง “พวกคุณโกหก ฉันจะลงไปหาเอง พวกคุณมันพึ่งไม่ได้!”
เจ้าหน้าที่ต่างพากันอิดหนาระอาใจ พวกเขาเจอญาติผู้ตายมาทุกรูปแบบ ทั้งคนบ้า คนสติหลุดจนทำร้ายเจ้าหน้าที่ หรือคนที่ด่าทอสาปแช่งเพียงเพราะรับความจริงไม่ได้
หญิงวัยกลางคนพุ่งไปเปิดผ้าคลุมออก และเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของลูกสาวจริง ๆ เธอก็แทบสิ้นเรี่ยวแรง แต่ความโศกเศร้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด เธอเริ่มทุบตีและเตะถีบข้าวของรอบตัว
“พวกแกทำงานกันยังไง ทำไมถึงเพิ่งเจอลูกฉันได้ เก็บศพมันยากนักหรือไง พวกแกมันไร้ประโยชน์ ตั้งวันตั้งคืน เป็นพวกแกที่ทำให้ลูกฉันตาย”
“พวกแกต้องตาย ไปตายให้หมด!”
เธอกรีดร้องด่าทอ เกาเฟยรู้สึกเจ็บปวดในใจ เขาอดหลับอดนอนช่วยค้นหามาทั้งวันทั้งคืน หวังเพียงความสุขจากการช่วยคนรอดชีวิตเพื่อชดเชยความหนักอึ้งยามพบศพ แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงการประณามหยามเหยียด
ความกระตือรือร้นในตอนแรกเริ่มมอดดับลง… สิ่งที่พวกเขาทุ่มเททำลงไป มันมีค่าจริง ๆ หรือ?
ริมฝั่งแม่น้ำมู่กุยฝานอุ้มซู่เป่ายืนดูเหตุการณ์อยู่ท่ามกลางฝูงชนที่หนาตาขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเสียงด่าทอของหญิงวัยกลางคนดังแว่วมาถึงหู ซู่เป่าตัวน้อยก็รู้สึกขุ่นเคืองจนทนไม่ไหว
