บทที่ 160 ซูเหอเวิ่นถูกผีหลอก
ภายในห้องของซู่เป่าเงียบงันลงทันที ซูเหอเวิ่นยกมือขึ้นอย่างลังเล “ผมยังมีคำถามอีกข้อหนึ่งครับ…”
ทุกคนหันไปมองเขาเป็นตาเดียว
“เอ่อ… ทำไมถึงมีผีมารวมตัวกันรอบตัวคุณอาจิ่นอวี้เยอะขนาดนั้นล่ะครับ?”
ซูอิงเอ๋อร์และซูอีเฉินรู้สึกเหมือนมีเสียงดังวิ้งในหัว
‘ผีเยอะงั้นหรือ?!’
พวกเขารีบหันไปจ้องมองยังจอภาพจากกล้องทันที กลับไม่เห็นสิ่งผิดปกติใด ๆ
“นั่นเพราะบนร่างของซูจิ่นอวี้มีแสงสีทองคุ้มครองอยู่ แสงพวกนี้คือบุญบารมี หรือโชคลาภที่เหลือล้น หากดวงวิญญาณใดได้ครอบครองแสงทองนี้ ชาติหน้าก็มีโอกาสไปเกิดในตระกูลใหญ่มั่งคั่ง พวกมันถึงได้พยายามรุมแย่งอย่างไรเล่า” เสียงของจี้ฉางดังลอยมาตามลม
“ไม่ใช่แค่ตามคุณแม่นะคะ พวกมันยังตามพี่เสี่ยวอวี้ด้วย อาจารย์ถึงได้สั่งห้ามไม่ให้พี่เสี่ยวอวี้กลับบ้านตอนนี้ไงคะ” ซู่เป่าช่วยอธิบายเสริม
ทุกคนเริ่มเข้าใจสถานการณ์ ซูเหอเวิ่นยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “แล้วตอนนี้พวกผีพวกนั้นไปไหนหมดแล้วล่ะครับ?”
“คงกำลังเดินเพ่นพ่านอยู่ในคฤหาสน์นั่นแหละ พวกมันหิวกระหายแสงทอง และฉันเองก็อยากรู้ว่าพวกมันจะช่วยนำทางไปหาเศษเสี้ยววิญญาณที่เหลือของซูจิ่นอวี้ได้บ้างไหม ยิ่งมีแสงทองเป็นเหยื่อล่อ วิญญาณร้ายก็จะยิ่งรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ” จี้ฉางตอบอย่างไม่ยี่หระ
“แต่อย่ากังวลไป ฉันได้จัดวางธงดักวิญญาณไว้รอบบ้านแล้ว พวกมันเข้ามาในเขตหวงห้ามไม่ได้หรอ
