ง่าน ต่างคนต่างแย่งกันระดมคำถามใส่เขาไม่ยั้ง
เด็กชายคนที่หนึ่ง “สวัสดีครับคุณครูฝึกมู่! ผมชอบคุณมากเลยครับ!”
เด็กชายคนที่สอง “คุณครูฝึกมู่ครับ ผมอยากถามหน่อยว่า ทำอย่างไรถึงจะตัวสูงได้ขนาดนี้ครับ?”
เหล่าเด็กน้อยที่เทิดทูนวีรบุรุษต่างพากันมองความสูงของมู่กุยฝานด้วยความเลื่อมใส
มู่กุยฝานส่งเสียงตอบในลำคอ “อืม” ก่อนจะเอ่ยแนะนำ “กินอาหารให้ตรงเวลา เข้านอนให้เป็นเวลา กินขนมให้น้อยลง แล้วหันมาอ่านหนังสือให้มากขึ้น”
เด็กชายคนที่สามถึงกับตาค้าง “จริงเหรอครับ? คุณแม่บอกผมแบบนี้เป๊ะเลย แต่ผมไม่เคยเชื่อมาก่อนเลยนะเนี่ย!”
สงสัยกลับบ้านไปคราวนี้คงต้องรีบกินข้าวนอนเสียแล้ว!
หลังจากปลีกตัวออกมาจากฝูงชนตัวน้อยได้ มู่กุยฝานจึงจูงมือซู่เป่าแล้วเอ่ยถาม “วันนี้อยู่ที่โรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง สนุกไหม?”
“สุดยอดไปเลยค่ะ! คุณพ่อคะ หนูอยากกินไอศกรีมจังเลย!” ซู่เป่าตอบเสียงใส
“อาเขย หนูก็อยากไปกินด้วยคน!” หานหานรีบยกมือสนับสนุนทันที
มู่กุยฝานโบกมือเพียงครั้งเดียว ก่อนรวบตัวทั้งคู่เข้าไปในรถ “ไปกันเลย! ไปหาไอศกรีมกินกัน!”
รถออฟโรดคันงามแล่นจากไป ทิ้งไว้เพียงสายตาแห่งความอิจฉาแกมชื่นชมจากเหล่าเด็กน้อยที่ยังคงมองตามไม่วางตา…
