ียนตัวน้อยเข้ามาทักทายเธอไม่ขาดสาย
“ไฮ! ซู่เป่าสวัสดีจ๊ะ! ฉันชื่นชมคุณพ่อของเธอมากเลยนะ คราวหน้าลองชวนคุณพ่อไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันสิ!”
“ซู่เป่า กลับด้วยกันไหม! ฉันก็นั่งรถโรงเรียนเหมือนกันนะ!”
“ซู่เป่า อันนี้ให้เธอ!” เด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามาพลางยัดอมยิ้มใส่มือของเธอ ดวงตาของเขาเป็นประกายขณะถามว่า “คุณพ่อของเธอชอบการ์ดอุลตร้าแมนไหม?”
ซู่เป่าครุ่นคิดเพียงครู่ก่อนตอบ “ก็น่าจะชอบนะ?”
‘ผู้ชายทุกคนก็น่าจะชอบอุลตร้าแมนกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?’
“งั้นวันหลังฉันจะเอาการ์ดอุลตร้าแมนมาฝากคุณพ่อของเธอนะ!” เด็กชายตัวน้อยดีใจยกใหญ่
จากนั้นเด็กชายคนอื่นอีกสองสามคนก็กรูเข้ามาล้อมรอบตัวเธอ ส่งเสียงเจี้ยวจ๊าวถามเรื่องราวเกี่ยวกับมู่กุยฝานไม่หยุด
ขณะที่กลุ่มเด็กกำลังคุยกันอย่างออกรส ก็พลันเห็นมู่กุยฝานยืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางมาดเท่
เด็กชายคนที่บอกว่าจะให้การ์ดอุลตร้าแมนแผดเสียงร้องลั่น “ดูนั่นสิ! คุณครูฝึกหมู่มาแล้ว!”
กลุ่มเด็กน้อยพากันวิ่งกรูออกไปหาเขาทันที จนคุณครูต้องรีบวิ่งไปดึงตัวกลับมาด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ
ซู่เป่ามองภาพนั้นด้วยความทึ่ง
‘ว้าว คุณพ่อของเธอได้รับความนิยมล้นหลามขนาดนี้เลยเชียว!’
ในจังหวะนั้น หานหานวิ่งเข้ามาจับมือซู่เป่าพลางถามด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
เบื้องหน้าของพวกเขา คือกลุ่มเด็กน้อยที่ล้อมรอบมู่กุยฝานผู้สูงตระห
