ามลำ ต่อให้เป็นผีก็ยังต้องถูกดึงดูดให้กดเข้ามาดู!
อัตราการรับชมจนจบพุ่งทะลุเพดาน คอมเมนต์และยอดไลก์ระเบิดพุ่งทะยานเหมือนขึ้นจรวด ชางชิงเป่ยไม่ลืมแนบลิงก์โฆษณาไว้ท้ายวิดีโอ เพื่อกอบโกยเงินทุกหยดจากการเข้าชม
“ซู่เป่านี่แหละคือต้นไม้เงินต้นทองที่แท้จริง!”
ในห้องเช่าที่แออัดและยุ่งเหยิง ม่านถูกรูดปิดจนมืดสลัว ท่ามกลางบรรยากาศที่ไร้รูปร่าง กลับมีความเย็นยะเยือกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น…
*
วันถัดมา
เมื่อชางชิงเป่ยลุกขึ้นมาด้วยรอยคล้ำใต้ตา สิ่งแรกที่เขาทำคือการเช็กรายได้จากวิดีโอ “รายได้ต่อวัน 3,268 หยวน… ว้าว! สุดยอดไปเลย!”
“วันละสามพันกว่า เดือนหนึ่งก็สิบกว่าหมื่น… จะไปทำงานให้เหนื่อยทำไมกัน!” ชายหนุ่มกระโดดขึ้นด้วยความดีใจ พึมพำในลำคอ
เขาตัดสินใจลาออกจากงานทันที เพื่อมุ่งมั่นยึดซู่เป่าเป็นต้นเงินต้นทองของเขา…
จังหวะนั้นเอง ประตูถูกเคาะดังปัง ๆ!
“เลขห้อง 404 ชางชิงเป่ย! จ่ายค่าเช่าบ้านได้แล้ว!” เสียงตะโกนแหบพร่าของเจ้าของบ้านดังมาจากด้านนอก “คุณค้างค่าเช่ามาหลายเดือนแล้วนะ!”
ที่หน้าประตูคือ คุณซูเสี่ยวอวี้ เจ้าของห้องเช่า เธอสวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นตัวโคร่ง รองเท้าแตะคีบ และคาบอมยิ้มอยู่ในปาก เธอยกมือเกาขอบกางเกงพลางบ่นกับตัวเอง “ไอ้ชางชิงเป่ยนี่ ค้างค่าเช่าหกเดือนแล้วยังไม่ยอมย้ายออกอีก… พอมาทวงทีไร ถ้าไม่อยู่ก็ไม่ยอมเปิดประตู เป็นพวกเบี้ยวเก่งจริง ๆ วันนี้จะเก็บเงินได้ราบรื่นไหมนะ?”
ห
