้องเดี่ยวห้องนี้อยู่มุมสุดของชั้นสี่ ติดกับทางขึ้นบันได นอกจากมีเสียงดังจากคนขึ้นลงตลอดเวลาแล้ว แสงสว่างยังเข้าไม่ถึง เพราะถูกกำแพงตึกอื่นล้อมไว้ถึงสามด้าน แถมหมายเลขห้อง 404 ยังฟังดูไม่เป็นมงคลเลย
ด้วยเหตุนี้ค่าเช่าจึงถูกมาก เพียงเดือนละ 450 หยวน หกเดือนเท่ากับ 2,700 หยวน เมื่อรวมค่าน้ำค่าไฟแล้ว…
“รวมทั้งหมด 3,268 หยวนพอดี…” ซูเสี่ยวอวี้เงยหน้าขึ้นแล้วเคาะประตูอีกครั้ง ในใจแทบไม่ได้หวังอะไรเลย เพราะชางชิงเป่ยทั้งยากจนและขี้เกียจ เงินเดือนแต่ละเดือนยังไม่พอค่ากินดื่มหรือค่าบุหรี่ของเขาด้วยซ้ำ
รายได้เดือนละไม่ถึงสามพัน แต่กลับสูบบุหรี่หวงเหอโหลวราคาซองละ 50 หยวน แถมยังซื้อสกินในเกมครบทุกตัว ซูเสี่ยวอวี้ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
ในตอนนั้นเอง ซูจิ่นอวี้ที่เกาะอยู่บนคอของเธอก็จามออกมาอีกครั้ง…
ซูเสี่ยวอวี้เคาะประตูรัวขึ้น จากด้านในมีเสียงซุกซิกดังขึ้นพร้อมเสียงตอบกลับมาราวกับรำคาญใจว่า “เออ! รู้แล้ว เดี๋ยวก่อน!”
ไม่นานหลังจากนั้น ประตูห้อง 404 ก็เปิดออก ชางชิงเป่ยมีหนวดเครารุงรัง และรอยคล้ำใต้ตาที่หนักมาก เขาถือโทรศัพท์พลางพูดด้วยความไม่พอใจ “ก็แค่ค่าเช่าหกเดือน ทวงอยู่ได้ทุกวันน่ารำคาญ! บอกมาสิ รวมทั้งหมดเท่าไหร่!”
ซูเสี่ยวอวี้ประหลาดใจมาก
ลูกหนี้เรื้อรังอย่างชางชิงเป่ยยอมจ่ายเงินแล้วหรือ?
เธอยังไม่รู้ตัวเลยว่าช่วงหลายวันนี้โชคของเธอช่างดีเหลือเกิน!
“คุณค้างค่าเช่าหกเดือน รวมค่าน้ำค่าไฟ
